vrijdag 23 mei 2008

Kijken, opnemen, en herbekijken!

Moet straks nog maar es weg voor een voordracht. Voor de Hagelandse ShrinkKring. Over neurobiologische aspecten van depressie. Ernstige depressie. Het is in de Laurier, een gezellig lekker restaurantje in Lovenjoel. Daardoor kan ik niet opnieuw kijken naar 'Dancer in the dark', een ongemeen pakkende film van Lars von Trier uit 2000, die volkomen verdiend de Gouden Palm kreeg. Meestal word ik een beetje misselijk van musical, en ik was dan ook bijzonder terughoudend toen ik voor de eerste keer ging zitten om 'Dancer in the dark' te bekijken. Mijn vooroordeelden gingen er aan, als sneeuw in de zon. Selma (Björk) is een alleenstaande moeder die naar de VS is uitgeweken in de hoop op een beter leven en centen om een dure operatie voor haar zoon te kunnen betalen. Ze heeft immers een erfelijke oogziekte waardoor ze langzaam blind wordt. Het geld dat ze gespaard heeft wordt echter door haar buurman gestolen...
In de vertrouwde Von Trier-stijl, verwijzend naar de Dogma95-beweging, is deze film, op de danspartijen na, van op de schouder op video opgenomen, met natuurlijk licht, wat een nerveuze indruk laat, net zoals bij die andere klassieker 'Breaking the waves' (1996). Björk zet hier een figuur neer die van een doordringende echtheid is die je zelden in de cinema ziet. Ze kan mij in elk geval, aan het eind van de film, ondanks (of moet in nu zeggen dankzij) het zingen, aan het huilen brengen. En dat is toch al heel wat.

1 opmerking:

Maxie zei

tis een pareltje! ik heb moeten wenen tranen met tuiten