zondag 8 juni 2008

Sundaymorning, Lebbeke...

Mijn vadervoormiddag opgeofferd voor het eindwerk van een jaargenoot die ik alweer enkele jaren niet meer had gezien. Ze volgt een cursus 'woord' en moest een eindwerk-interview doen, samen met enkele andere afstuderenden. Vier interviews waren er, compleet in Laatste Show-stijl, met introspelend bandje en al. Plaats van het delict was Lebbeke, waar de avond voordien, zo hoorde ik onderweg op de radio, een meeting van 'Blood & Honour' was doorgegaan. Nix van te merken overigens: de ramen van de winkels waren nog heel, de paaltjes aan het kerkplein stonden nog recht, de troittoirs waren braakselvrij. Ik was de minst bekende, dus mijn interview kwam eerst. 'He's a maniac...', speelde de band. Leen T., de interviewer, was goed voorbereid en het gesprek liep als een trein. Ik werd bevraagd over manisch-depressieve mensen ('Als ik me in de zomer goed voel, en in de winter slecht, ben ik dan manisch-depressief?', 'Kan je testen doen om te weten of ik het ben?') en over 'electrochock' ('Doet dat pijn?'), of wat had je gedacht. Na mij kwamen nog Walter De Mulder, gevierd fotograaf ('Land en gezicht in Vlaanderen 1960-2000') (foto), Lut Celie, verpleegkundige die de psychotherapie had omarmd en een boek schreef over verlieservaringen bij kinderen ('Luister nu eens naar mij!'), en tenslotte de vlotte Lieve Blanquaert, fotografe, naar aanleiding van haar jongste boek 'Straftijd'. Dat alles met koffiekoeken. In Lebbeke. Stel je voor...

Geen opmerkingen: