dinsdag 21 oktober 2008

Het onbereikbare bereikt...

Hehe. Er toch in geslaagd om, in de middagpauze in café K. te L. en in bad, een boekje uit te lezen. Siddhartha van Herman Hesse, een cultboek (nee, geen kutboek) uit 1923, van op de boekenplank van buurman G. Het boek beschrijft eigenlijk net als de Boeddha-stripreeks waar ik me aan het doorheen werken ben, het zoeken naar de waarheid, de eenvoud, de liefde, het geluk van een jongeman, die later Boeddha zal worden. In Hesse's verhaal word echter op geen enkele manier gewag gemaakt van zijn toekomstig leiderschap (laat staan van zoiets als een 'leer': 'voor een waarachtige zoeker is immers geen enkele leer aanvaardbaar, voor iemand die werkelijk vinden wil...'), hoewel het wel inherent aanwezig is, al was het maar omdat hij het onbereikbare, de 'harmonie', bereikt en dat blijkbaar op zijn gezicht te lezen staat. Erg verschillend met de stripreeks, waarin ettelijke bladzijden aan oorlog en strijd zijn gewijd, is de fase waarin Siddhartha zich in de Aardse Liefde stort, of meer bepaald in de armen van Kosala, een beeldschone courtisane, met wie hij dag in dag uit op alle mogelijke manieren de liefde bedrijft, om haar tenslotte zwanger te maken. Hoogst zinnenprikkelend. Of is het zinneprikkelend? Het is natuurlijk niet helemaal dát, besluit Siddhartha, waarna hij met een veerman op een pont gaat leven ('Heen en weer, heen en weer,...') (jawel, klik er op!) om te leren van de stroom, tot hij een ons weegt, en het 'Om' bereikt. Mooi. Echt waar. Mooi.

1 opmerking:

guido Pieters zei

Pascal,

ik las Siddharta in 1968, of zo. Toen was het echt 'en vogue'...
Ik was toen wel meer onder de indruk van 'de steppenwolf', een veel donkerder boek (waar de popgroep van 'Born to be wild' naar genoemd is... Misschien een tip?