zondag 28 december 2008

Il y a longtemps que je t'aime ***

‘Zeg, het zijn altijd Franse films tegenwoordig…’. Zei Y. Het was de tweede die we in evenveel weken van bij de videoboer meebrachten. Het is een boerin eigenlijk. En nu ik het bedenk, ik weet eigenlijk niet eens of er een boer bijhoort, bij de videoboerin. Maar goed, dat doet niet ter zake. Franse cinéma, daar ging het over. Ik lust er wel pap van, meestal. 'Manon des Sources', 'Amélie...', 'La gloire de mon père'... Maar de eerste film die we afgelopen week huurden viel me bijzonder tegen. ‘Paris, je t’aime’ (Diverse cineasten, 2006) is een lappendeken van korte schetsjes over Parijs. Niet meteen een geslaagde operatie. De lappendeken is hier en daar wel erg dunnetjes. Af en toe een mooi stukje, akkoord, maar sommige zijn ronduit ergerlijk. Jammer van de avond. Niet huren dus, die film. Gisterenavond, bij de eerste beelden van ‘Il y a longtemps que je t’aime’ (Philippe Claudel, 2008) dacht ik: ‘Nee, toch niet opnieuw…’ De film begint met een weinig tot de verbeelding sprekende koude fotografie en cameravoering. Maar al snel wordt duidelijk dat er wel wat meer achter zit. Juliette (Kristin Thomas Scott) is 40 als ze na 15 jaar uit de gevangenis komt, en bij haar zus, die ze nooit heeft teruggezien, intrekt. Gedurende het grootste deel van de film blijft het onuitgesproken waarom ze zo lang heeft ‘gezeten’, maar het is duidelijk dat je niet voor nix 15 jaar achter de tralies gaat. Gaandeweg wordt de figuur van Juliette wat opener, toegankelijker, en zoals Dennis Van Dessel aardig beschrijft, ook fysiek mooier, ‘alsof haar gezicht letterlijk smelt na lange tijd bevroren te zijn geweest in een verdriet van 15 jaar’. Wat dat verdriet inhoudt, begrijp je pas helemaal aan het einde van de film, en het is geen spijt over haar 'misdaad'. Na de laatste indrukwekkende wending blijf je wat verweesd achter, geconfronteerd met hoe je in de loop van de film over Juliette bent gaan denken, en hoezeer je begrip kon opbrengen voor hoe haar nieuwe omgeving met haar omging. Mooi werk van Claudel. Ik moet dringend zijn 'Het verslag van Brodeck', dat ik onlangs van A. & P. kreeg, lezen.

1 opmerking:

Elsje zei

Ik vond dit ook een Heel Goede Film. Fijn dat je er aandacht aan besteedt!