vrijdag 16 januari 2009

Years of Refusal

‘I’m doing very well’, opent Morrissey in het eerste nummer, Something is squeezing my skull’, van zijn nieuwe langspeler. De nieuwe Mozzer, en volgens de grootmeester ook de laatste, is (na een eerste beluistering) niet meteen verrassend. Het is een plaat zoals we ze van zijne Geweeklaag gewoon zijn, een goeie popplaat. Sommige nummers vinden al meteen een vast plaatsje in je gehoorgang. ‘When Last I Spoke to Carol’, bijvoorbeeld, is zo’n opgewekt popnummer, waarop je spontaan neigt een rondedansje te plegen. De eerste single ‘I’m throwing my arms around Paris’, en ‘That’s how people grow up’ zijn echte traditionele mozzermeezingers, kort en goed, zoals steeds. De hoes van ‘Years of refusal’ is erg geslaagd, en zet de echte fans aan tot oeverloos geïnterpreteer van dit slag: “So he's left holding the baby, right? That's his inner child? Why's there a "W" (or a butterfly?) on the tot's forehead and that mark on Morrissey's arm? Very Lil Wayne. The man (caterpillar) becomes the child (butterfly)? Very Wordsworth. Hopefully we get a bigger image soon so we can make out some of these finer points and see what M's trying to communicate to us...”.

Morrissey is tot op heden de enige die me ooit 'zotte kosten' heeft doen maken, voor een ticket op eBay. Een concertje in 2009, aan een gewone prijs dit keer, zou ik wel zien zitten. Kom op Mozzer, please the press in Belgium!

2 opmerkingen:

syho zei

machtige coverfoto

Elsje zei

Een fijn stukje!
Mooie poëtische titel ook: Years of refusal. Is er een interne drang of externe dwang die de refusal doet bezwijken? Bezwijkt-ie eigenlijk wel?