vrijdag 13 februari 2009

Ceci n'est pas la BD flamande!


Gisteren naar de vernissage van ‘Ceci n’est pas la BD flamande’ geweest. Er was een fruitsapje, en er waren nootjes. De chips waren al op nog voor de toespraken (Tobback verwelkomde, en twee meneren waarvan de ene niet zo netjes kon spreken en de andere om het andere woord eigenlijk eigenlijk zei, -ik geloof eigenlijk dat hij de baas was van het Vlaams Fonds voor de Letteren, eigenlijk-) hadden opgehouden. Maar het werk van de twintig Vlaamse striphelden was er nog. Heerlijk mooie tekeningen op een erg aantrekkelijke manier ten toon gespreid. Een oude man struikelde over de wielen van een elektrische rolwagen en viel met zijn gezicht voluit op de grond van de Twee Bronnen. Je kon door de hele overvolle zaal het doffe geluid van hoofd-op-grond horen, voelen eigenlijk, want zoiets gaat door merg en been. Ik voelde me enigszins ‘aangesproken’ (een shrink is toch ook een arts, weet je wel), en ging even incognito poolshoogte nemen. Het gezicht van de man was gehavend, zijn wenkbrauw gebarsten, bloedend, maar behoudens een stevige hand om overeind te raken duldde hij geen hulp. Zo gaat dat met oude mannen, op vernissages, van tentoonstellingen, van striptekenaars, Vlaamse striptekenaars, allemaal jong volk, zoals Randall C. (tekening), Brecht Evens, Nix & Kim, Ilah, Conz en ander langharig werkschuw tuig. Dat laatste is een grapje. Denk ik.

Geen opmerkingen: