zondag 15 februari 2009

Keane (ze movie, not ze band) ***

Keane (Lodge H Kerrigan, 2004). 'Een indringend portret' wordt zoiets meestal genoemd in de filmbesprekingen. Vanaf het eerste beeld zit je er in, in het hoofd van William Keane (Damian Lewis). De jonge vader raakte zijn dochtertje van 6 kwijt, ontvoerd, zo'n jaar geleden, in een busstation. De film geeft haarscherp weer, met de camera van op de schouder, wat de man sindsdien ervaart. Ontredderd en verteerd door schuldgevoelens en gemis en gestuwd door alcohol en cocaïne ontwikkelt zich gaandeweg meer angst en paranoia, en ben je getuige van een erg realistisch portret van het balanceren op de rand van de waanzin. Twee deuren verder op de gang van het hotel in New Jersey, ontmoet Keane een jonge moeder met een dochtertje van zeven. Ze vraagt hem om op het meisje te passen, wat voor Keane een kans betekent. Een kans om dingen over te doen, de verliessituatie te 'herspelen', zonder fouten dit keer, zonder verlies. Alleen is dat verlies er natuurlijk wel. Altijd.

2 opmerkingen:

ils zei

"ze" bedankt je voor de tip, "ze", ils

Maxie zei

doet me denken aan Unspoken van fien troch , een film die ik nog moet zien, net als deze trouwens. Bedankt