dinsdag 24 februari 2009

No Mercy for The Sisters

‘The Sisters of Mercy’ zijn al lang de ‘Sisters of Mercy’ niet meer. Zoveel is zeker. Andrew Eldridge verscheen in een overdaad aan roze licht en rook in een voetbalshirt met een sabeltandtijgerkop er op, godbetert. Het was vanaf het eerste moment al duidelijk. Dit wordt niks. Veel meer dan reutelende keelgeluiden bracht de kale man niet voort, met halfopen mond en trillende onderlip de zaal inturend. Een van de gitaristen, een Michael Hutchence look-a-like, met één voet op een box van kijk-eens-wat-een-grote-scheur-ik-in-mijn-jeans-heb, had meer werk met zijn haar dan met zijn gitaar, terwijl de andere zichzelf druk stond au-serieux te nemen terwijl hij er alleen maar om te lachen uitzag met een strookje haar midden op de schedel, bakkebaarden die de helft van zijn wangen bedekten, een obligate zonnebril en een nichterige ketting rond de hals. En dan was er nog het geluid. Een naar schatting 200 kg wegende Hagrid met zwartlederen hoed haalde alles uit een computer, waardoor het gehele concert één inspiratieloze geluidsmuur werd, waarin gitaren in het niets opgingen en een melodie nauwelijks herkenbaar bleef. Gelukkig waren er een horde vaste fans, veelal Duits sprekende mannen in ontbloot bezweet bovenlijf, voorzien van een speklaag waarmee je een gemiddelde Siberische winter makkelijk doorkomt, die de songs blijkbaar wel herkenden en luid scandeerden, waardoor ook de rest van het publiek wist welke ‘hits’, -op vinyl zo’n onvergetelijke songs zoals Alice, Marianne, First and last…-, werden gespeeld.
Ik stond aan het begin van het concert helemaal vooraan, maar werd vanaf de eerste noten (nou ja, noten) naar achter gekatapulteerd door een plots pogoënde gek geworden vetmassa (en dat was eigenlijk het leukste van de avond). Als ik naar boven keek waande ik me heel even op een Blood & Honour-bijeenkomst in Berlare. Geen met suikerwater opgepoetste kapsels, maar kortgeknipte schedels die op de tonen van het geluid kort knikten en vooral ernstig bleven kijken. Dat vooral. Ik keek vooral bedenkelijk, om het erbarmelijke niveau van dit concert, om het straffeloos verkrachten van één van de leukste platen van de vorige eeuw.

6 opmerkingen:

kurt zei

pint nadien was beter!

ils zei

Die nummertjes van The Sisters of Mercy staan op Ilses Favourites en liggen altijd in mijn auto. Soms is het beter je herinneringen intact te laten dan te gaan bekijken hoe je jeugd"helden" er nu bijlopen, heb ik al eens gemerkt :-) First and last and always, ik blijf er wel blij molenwiekend op dansen.. geen suikerwater in mijn haren , maar L'Oréalhaarspray deed in de jaren 80 mede dankzij mij, gouden zaken :-)

Mrs B zei

Het is van het Beach Festival in Zeebrugge geleden dat ik de SoM nog heb gezien. Dat is ook al meer dan 15 jaar geleden. Toen waren ze al lichtelijk op de retour.

syho zei

f-ck beach festival in zeebrugge, daar ben ik ook nog geweest, ik geloof dat het 11 jaar geleden is, onder het toeziend oog van mijn grote broer natuurlijk. hey shrink: jij hebt hagrid gezien, daar gaan je kids vast jaloers op zijn! Kun je toch iets vertellen als je thuiskomt! :-)

Tom zei

Mijn broer heeft ze een tweetal jaar geleden op Rock Zottegem ook eens gezien, en het was ook een behoorlijke sof. Ik kon niet gaan, want ik zat op een trouw.

Voorlopig hou ik het dus ook bij de CD's...

groet,
Tom

shrink zei

@syho: ja maar deze hagrid zag er wat bozer uit en verknoeide 'de sound' ;)
@tom: prijs jezelf gelukkig dat je op de trouwfeest zat, en je ongetwijfeld goed heb geamuseerd.