woensdag 18 maart 2009

Misschien komt het ooit nog goed...

Dit verdient een blogje. Misschien mijn laatste overleg gehad met mijn co-promotor. Het manuscript is daarmee (zo goed als) af! Ik heb mezelf getrakteerd op een terrasje, C. te L., face towards the sun. Voor mij zat een kakelend gezelschap meisjes die ik ervan verdacht psychologie te studeren. Eén van hen droeg een zwart truitje en een grijs rokje en spuuglelijke witte laarsjes, de zogenaamde f*ck-me-botjes. Ik heb het nooit begrepen, waarom iemand het in haar hoofd haalt om zoiets aan te trekken. Maar goed, misschien is dat niet zo’n wereldprobleem. Ik begon stilaan na te denken over mijn dankwoord, als er een dame van middelbare leeftijd die ik ergens van leek te kennen (van de tv zo bleek later) kwam vragen of ze naast me aan het tafeltje kon komen zitten. Na een paar slokken van haar koffietje, -ik dronk verkeerd-, haalde ze een doosje uit haar tas en toverde er een stapel gloednieuwe tarotkaarten uit. Even dacht ik haar te vragen of zij wist of het wel goed met me zou komen, maar ik bedacht me op tijd. De vrouw bekeek de nog ongebruikte kaarten langdurig. Ik meende in haar blik een vage hoop te herkennen dat deze nieuwe kaarten haar eindelijk een betere toekomst zouden voorspellen dan haar oude, die ze thuis steeds weer legde. Ze wenste me nog veel inspiratie, bij het afscheid. 'U ook', stamelde ik.

2 opmerkingen:

ils zei

Het rare is dat die meisjes vaak zelf van f** me bottekes spreken. Ik heb nog nooit de moed gehad om te vragen of ze er ook op dat vlak echt toe doen :-)
Je reactie op die oude dame vind ik wel grappig...
groet, ils

syho zei

yieww, freaky!