woensdag 15 april 2009

Antony & The Johnsons, BOZAR

Maandagavond speelde Antony and the Johnsons voor een afgeladen volle Henri Le Boeufzaal in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten, vergezeld van een zeskoppige band. Het extra concert, dat eerder al was doorgegaan, kreeg maar lauwe kritieken omdat ‘la Antony’ het ritme uit het concert haalde door flauwe intermezzo’s over de plaats van vrouwen in onze maatschappij, door de songs te onderbreken en op applaus te reageren met uitlatingen als ‘why are you clapping, i’ve just ruined this song’. Blijkbaar had dat niet met een off-day te maken, maar maakte het deel uit van een ingestudeerd nummer, want in Bozar deed hij maandagavond precies hetzelfde. En ja, daardoor verloor het concert soms vaart, maar tegelijk liet hij daardoor wel wat van zichzelf zien. De tijdens de eerste songs in volledig duister gehulde imposante figuur kwam af en toe in het licht en liet ons soms zelfs heel even binnenkijken. Wanneer iemand van zijn stoel leek te vallen onderbrak hij de muziek om te vragen wat er scheelde.. 'no, i’m just curious, what happened?'… en toen iemand antwoordde dat het de deur was die dichtsloeg, zei hij… 'oh, i should be used to that sound…'. Met zijn veelvuldig gebabbel (dat soms erg grappig was) verknoeide hij soms de sfeer, waardoor je bij nummers als 'For Today I Am A Boy' niet de tranen in je ogen kreeg; maar met songs als ‘Her eyes are underneath the ground’, ‘Epilepsy is dancing’,‘Criple And The Starfisch' (klik op de foto) en ‘Hope There’s Someone’ werd dit toch een onvergetelijk, diepgaand, sereen, meeslepend, emotioneel concert. Een staande ovatie voor een imposante meneer, of moet ik zeggen ‘mevrouw’.

1 opmerking:

Maxie zei

mijn ouders zijn naar dat extra concert geweest, ze vonden het ook heel goe, al waren ze niet te spreken over het 'voorprogramma'