maandag 6 juli 2009

Back to Business


‘Could the passenger of the SN Flight 3137 to Florence, Mr. S., please approach the boarding desk, please’, wordt nadrukkelijk herhaald. Shit! Daar heb je ‘t. Ik dacht al dat die e-tickets, waarbij je thuis je boordpas uit je printer krijgt in plaats van van een mooie check-in-dame, niet te vertrouwen waren. ‘Er was een klein probleem met Uw stoel, meneer S.. Ik had Uw stoel nodig, en ik heb U ge-upgrade naar business.’
‘Daar kan ik onmogelijk bezwaar tegen hebben’, slikte ik de spanning weg. Ik besloot mijn sobere voedingsprincipes van de laatste maanden overboord te gooien en te eten wat de pot schaft. Ik zat nog maar amper in de comfortabele zetel aan het raampje op de eerste rij, of ik werd al een glaasje (geen bekertje, een glas) sap aangeboden. Iedereen die passeerde om zich achter mij in de krappe stoelen te murwen keek me aan met de gedachte dat ik een gearriveerde zakenman was, of een doordeweekse dure cardioloog. Geen mens die dacht, daar zit een shrink! Verse stukjes pompelmoes, een schoteltje met kaas, geitenkaas, gerookte ham en aardbei, alles in porselein, op een netjes gedekt klaptafeltje met een SN-tafelkleedje. Warme broodjes en koffiekoeken naar believen. En Neuhaus voor bij de koffie na. Jammer dat dit me niet op de vlucht naar San Fransisco is overkomen, dan kon ik nu lekker onder de wol in de hemel.

2 opmerkingen:

ils zei

Nice zeg... overkwam mij ook eens bij aankomst in een hotel waar we een kamer hadden gereserveerd. Bleek ook een dubbele boeking,.. màààr gratis upgrade naar ruim appartement. Dan lach je hé! Ik las dat je er van genoot en dat deed me plezier, shrinkje :-)

liese zei

en wij zijn al tevreden als we een plekje krijgen aan de emergency-exit! Extra beenruimte miskomt niet als je 1m88 bent zoals mijn vriend.