zondag 2 augustus 2009

Voor de Grote Honger

Ik kan jullie wel een goed restaurantje aanraden, had de baas van Al Foionco gezegd, en hij had gebeld om een tafeltje voor vijf vrij te houden. Het was een plek in de bergen, die bij mooi weer een zicht tot aan de zee bood. Er waren geen buitenlanders, alleen Italianen, in alle maten en kleuren. Het eethuis was zoals alleen echte Italiaanse eethuizen zijn: te groot, luidruchtig, rood tafellinnen waarop een papieren beschermlaken, gele muren, TL-licht aan de muur, een paar frigo’s gevuld met spuit en plat, een poster van de film ‘Casablanca’ bijna tegen het plafond, een oude klok die het niet meer doet, een twintigtal houten tafeltjes, en evenveel plastic tuintafeltjes; zo’n plaats waar je ‘thuis’ met grote honger binnenstapt om je dan zo snel als mogelijk met een smoes terug naar buiten te manouvreren, zonder je honger gestild te hebben. In ItaliĆ« eet je het best in dat soort gelegenheden. Voor het vaste bedrag van 16 euro aten we olijven, tomatenslaatje, ‘gefrituurde pasta’ (overheerlijk), salami, hesp en ‘coppa’ als antipasta, tortellini en penne all’ arabbiata als ‘primi piatti’, gefituurde kip en konijn (wat eerlijkheidshalve wel enigszins tegenviel) en kip ‘al mattone’ (wat zoiets betekent als plat onder een steen gebakken) als ‘secundi’, en de obligate tiramisu na. Wijn werd in karaffen van een liter aangebracht, en koffie en wat sterke dranken zaten ook in de prijs begrepen, maar gezien we de kronkelige bergrit naar onze slaapplaats nog zonder ongevallen wilden rijden, hebben we daarvoor bedankt.

Geen opmerkingen: