I'll be back (maybe)...

Gaia!

Toegegeven, ik had er aanvankelijk niet zo heel veel zin in, maar het was een erg leuke dag in een bijzonder aangenaam en rustig dierenpark. Het Gaiapark in Kerkrade is eigenlijk een stuk mooier en aangenamer dan Planckendael. Hartje zomer, midden in de vakantie en het was er rustig toeven tussen de prachtige dieren. In het doodshoofdaapjesbos wandel je tussen tientallen schattige beestjes, en ook de stokstaartjes zitten op aaiafstand (niet doen! ze bijten!). Een aanrader (alleen opletten voor de vele rolstoelen die constant voorbij sjezen).

Throwing the Bird...

Altijd al getwijfeld: shrink of valkenier. Het is uiteindelijk shrink geworden, maar die vogels die blijven me toch boeien. Het moet een heerlijk gevoel zijn in de vroege ochtend in het veld te wandelen met een prachtige vogel, hem op te gooien en mijlenhoog te zien vliegen om 'm dan terug te roepen en 'm te voelen landen, met stevige klauwen, op je arm.
gaiapark kerkrade roofvogeldemonstratie arend

Freida Freida!

Al een hele tijd niet meer geblogd. Op een of andee manier geen zin meer, of misschien nix dat de moeite waard was? Gisteren echter 'Slumdog Millionaire' gezien, een prachtprent van Danny Boyle die ook tekende voor het meesterlijke Trainspotting. En mensen, wat een prachtige vrouw, die Freida Pinto! Een blogje waard!

p

Bach in Lucca

Het was al avond toen we plots de klanken van Bach's eerste cellosuite hoorden. Een man speelde virtuoos de prachtige muziek in een kader dat er speciaal voor ontworpen leek; een plein in Lucca. Een klein meisje zat gebiologeerd te kijken. Ik hoefde maar aan te leggen en op het knopje te duwen.

Voor de Grote Honger

Ik kan jullie wel een goed restaurantje aanraden, had de baas van Al Foionco gezegd, en hij had gebeld om een tafeltje voor vijf vrij te houden. Het was een plek in de bergen, die bij mooi weer een zicht tot aan de zee bood. Er waren geen buitenlanders, alleen Italianen, in alle maten en kleuren. Het eethuis was zoals alleen echte Italiaanse eethuizen zijn: te groot, luidruchtig, rood tafellinnen waarop een papieren beschermlaken, gele muren, TL-licht aan de muur, een paar frigo’s gevuld met spuit en plat, een poster van de film ‘Casablanca’ bijna tegen het plafond, een oude klok die het niet meer doet, een twintigtal houten tafeltjes, en evenveel plastic tuintafeltjes; zo’n plaats waar je ‘thuis’ met grote honger binnenstapt om je dan zo snel als mogelijk met een smoes terug naar buiten te manouvreren, zonder je honger gestild te hebben. In Italië eet je het best in dat soort gelegenheden. Voor het vaste bedrag van 16 euro aten we olijven, tomatenslaatje, ‘gefrituurde pasta’ (overheerlijk), salami, hesp en ‘coppa’ als antipasta, tortellini en penne all’ arabbiata als ‘primi piatti’, gefituurde kip en konijn (wat eerlijkheidshalve wel enigszins tegenviel) en kip ‘al mattone’ (wat zoiets betekent als plat onder een steen gebakken) als ‘secundi’, en de obligate tiramisu na. Wijn werd in karaffen van een liter aangebracht, en koffie en wat sterke dranken zaten ook in de prijs begrepen, maar gezien we de kronkelige bergrit naar onze slaapplaats nog zonder ongevallen wilden rijden, hebben we daarvoor bedankt.

Sweet & Sticky!

Het is al gezegd, er is al over geschreven: mevrouw Madonna heeft de verwachtingen niet ingelost, afgelopen weekend op Werchter. zelfs niet terwijl die verwachting niet eens hoog gespannen waren. Ik was enkel uit op een fijne avond met vrienden, en dat is het ook geworden, maar niet zo veel meer dan dat. Het enige indrukwekkende was de kwaliteit van de beeldschermen en het beeldmateriaal dat gedurende de twee uur durende playbackshow de wei op werd gespuid. Eén langgerekte videoclip, briljant gemaakt, met de Madonna-met-de-pezige-biceps-en-de-strakke-kont af en toe als figurant over het podium springend. Ik zei het eerder, veel te veel 'sweet & sticky', en veel te weinig muziek. Ander en beter!

In the name of the Father *****

Nog es naar 'In the name of the father' (Jim Sheridan, 1993), met een paar van mijn favoriete acteurs, Daniel Day Lewis en Emma Thompson, gekeken. Toch één van de allerbeste films ooit vertoond, waarvan ik vond dat de kids 'm ook es moesten zien. Ik had stellig de indruk dat hun spiegelneuronen erg goed hun werk deden. Geruststellend.

Vliegexamen

Alweer een unieke ervaring rijker. Ik deed net examen op grote hoogte, in het vliegtuig van Firenze naar Brussel. Ik had een vroege vlucht en moest dus hollen naar de taxi nog voor de opleiding was afgelopen. Het examen was dus voor op het vliegtuig. Dat kon omdat de examinator een paar rijen voor mij op het vliegtuig zat, in economy B-Flex (ik zat in B-light). Twintig ja/neen-vragen. Open boek. Alleen wat onhandig om in boek en notities de détails over het Default Mode Network, de tryptofaandepletietest of de Arterial Spin Labelling terug te vinden (van dat laatste had ik nooit eerder gehoord, en kan ik hier bijgevolg ook verder nix vertellen). Ook nooit eerder een examen gemaakt met de nieuwe van Dinosaur Jr in mijn oren. Benieuwd wat het wordt.

Van de mug en de olifant

Hoeveel tegenslag kan je hebben. Goed, ik heb het niet over lijden, ziekte en de dood, maar over de gewone klotedingen van ’t leven, zoals je auto die het na amper 4 jaar finaal begeeft, op reis in Frankrijk, waar het regent en de ober je een bedorven vis serveert, waarvan de misselijkmakende smaak ’s avonds nog steeds in je mond zit, en waar er in het hele kanton geen vervangwagens beschikbaar zijn en je dus honderden kilometers moet treinen vooraleer je terug thuis bent, en je dus een nieuwe wagen moet kopen, terwijl je net een paar weken geleden je oude (tweede) wagen hebt weggedaan omdat die aan vervanging toe was, waardoor je dus ook niet zo goed weet hoe je binnen enkele dagen op autovakantie naar Italiëland moet vertrekken, terwijl je man zich in het zonovergoten Firenze ergert aan de 26 roodontstoken muggenbeten op zijn kuiten waardoor (hij denkt dat) iedereen in de stad met een boog om ‘m heen loopt en denkt dat ie een vieze ziekte heeft.

Sigur Soundscapes

Voor wie Sigur Ros wel lekker vindt is er vanaf eind juli een nieuw plaatje van de man met het hoge Sigur Ros-stemmetje en de heerlijke gitaar Jonsi. Samen met vriendje Alex brengt hij tussen zijn drukke Sigur Ros-bezigheden Riceboy Sleeps uit. Een eerste voorsmaakje, Boy 1904, kan je zelfs graties binnenhalen door hier te klikken. "Several years in gestation, the Riceboy Sleeps project was first conceived as an outlet for Jonsi and his boyfriend Alex's visual art, resulting in the highly covetable 1,000 limited edition A6 book, printed in Iceland to highly exacting spec. Gallery shows and video installations followed, and with them the creation of the first dream-like soundscapes towards what would become this album." Op het eerste oor doet het meer aan Johan Johannsson denken dan aan zijn eigen band, maar het doet in ieder geval reikhalzend uitkijken naar de rest van de plaat.

Italiaanse Ergernis

Ik weet eigenlijk niet eens zijn naam, en vergeef me dat ik geen moeite doe om ‘m na te gaan. Ik zou toch alleen de eerste letter vermelden, dus wat maakt het uit. Laat ons zeggen: A. Of nee, neem B. B., da’s beter. B. is zo’n type Italiaan met halflang haar, iets te brede bakkebaarden, een te klein ‘postuur’ en vooral een te grote mond. Een veel te grote mond. In een groepje van een tiental collegae was de opdracht een onderzoeksprotocol uit te denken. B. nam de hele tijd het woord en splitste de groep een protocol in de maag, dat net zo realistisch was als het opvangen van een forse wind, gelaten op de campanille di Giotto, in een steriliseerbokaal bovenop de koepel van Brunellesci. Of zoiets. De groep diende te beslissen wie het protocol zou voorstellen. Aan het eind van de discussie stond B. recht, zeggende dat hij er geen bezwaar zou tegen hebben als iemand anders zou presenteren…, daarmee aangevend dat het de natuurlijkheid zelve was dat hij dat zou doen. En hij deed het. Misschien moeten we toch F. kiezen als initiaal. Ja, F., misschien is dat het beste.

In het zweet des...

Ik had het onzalige idee opgevat om de afstand van Santa Maria Novella naar Villa Ulivi te voet af te leggen. Dat was goed geweest, want collega D. had mijn koffers in zijn auto, maar collega T. droeg de hare wel bij zich. De attentheid gebood me om haar koffers het (veel te lange) stuk bergop de Via Bolognese op te trekken. Mijn bleekgrijze t-shirt werd donkergrijs. Villa Finali, waar de cursus doorging en een deel van de deelnemers zouden slapen, is een statig reuzengroot landhuis, eigendom van de Universiteit van Parijs, met (eenpersoons)kamers waar je met gemak een kwart van een Joods ghetto in kunt onderbrengen. Ikzelf sliep, nou ja slapen, in een oude villa even verderop in een piepklein kamertje, net iets groter dan een bed en een ventilator en een muggenstekker. Meer dan dat stond er niet. Jawel, ook een kapstok, want een kast was er niet. De douche was aan de andere kant van de hall, en die deelde ik. Alles voor een niet onaardig supplement voor een ‘single room’. Had me daar net iets anders bij voorgesteld, maar een kniesoor die daar om maalt!

Back to Business

‘Could the passenger of the SN Flight 3137 to Florence, Mr. S., please approach the boarding desk, please’, wordt nadrukkelijk herhaald. Shit! Daar heb je ‘t. Ik dacht al dat die e-tickets, waarbij je thuis je boordpas uit je printer krijgt in plaats van van een mooie check-in-dame, niet te vertrouwen waren. ‘Er was een klein probleem met Uw stoel, meneer S.. Ik had Uw stoel nodig, en ik heb U ge-upgrade naar business.’
‘Daar kan ik onmogelijk bezwaar tegen hebben’, slikte ik de spanning weg. Ik besloot mijn sobere voedingsprincipes van de laatste maanden overboord te gooien en te eten wat de pot schaft. Ik zat nog maar amper in de comfortabele zetel aan het raampje op de eerste rij, of ik werd al een glaasje (geen bekertje, een glas) sap aangeboden. Iedereen die passeerde om zich achter mij in de krappe stoelen te murwen keek me aan met de gedachte dat ik een gearriveerde zakenman was, of een doordeweekse dure cardioloog. Geen mens die dacht, daar zit een shrink! Verse stukjes pompelmoes, een schoteltje met kaas, geitenkaas, gerookte ham en aardbei, alles in porselein, op een netjes gedekt klaptafeltje met een SN-tafelkleedje. Warme broodjes en koffiekoeken naar believen. En Neuhaus voor bij de koffie na. Jammer dat dit me niet op de vlucht naar San Fransisco is overkomen, dan kon ik nu lekker onder de wol in de hemel.

Animoto.com

Animoto.com

Warm labeur

Nog één dagje werken en dan een week 'leren'. Kan je je een betere plaats indenken om ondergedompeld te worden in 'Affective Sciences' dan Firenze? Ik zal wel niet veel van de stad kunnen zien, maar des avonds, als de zon al is gaan liggen en de stad iets aangenamer aanvoelt een glaasje wijn en een pastatje zal toch wel kunnen. Het zal wel moeten!

Vrienden op bezoek

Svefn-g-englar

Mooie oude videoclip van Sigur Ros, met de 'Perlan theatre group', een groep mensen met het syndroom van Down. Ontwapenend.

Nee, niet 80% van alle 'depressies'...

'Verbijsterd las ik over Dr S's wanen inzake de heilzaamheid van ECT...' (Humo 26/3590). Een artikel over ECT is altijd spek voor de bek van de anti-psychiatrie. Het Humo-interview (foto's) zette een vertegenwoordiger van 'slachtoffers van de psychiatrie' (waar halen ze het toch?) aan om een lezersbrief te schrijven die, zoals we dat gewoon zijn, stijf staat van de onwaarheden. 'Het Royal College en Columbia University zeggen dat een mep met een honkbalknuppel zinniger en minder gevaarlijk is dan ECT', beweert de man. Het Royal College in UK verdedigt ECT als een onmisbare behandeling en in UK is ECT onder het toeziend oog van het Royal College meer toegepast dan in de meeste andere landen in Europa. En wat Comlumbia betreft: idem. Er zijn bij mijn weten geen centra waar zo veel ECT wordt toegepast en bestudeerd.

En dat Cerletti op het idee kwam om 'moeilijke patiënten' te behandelen zoals ze varkens slachtten in het slachthuis van Milaan? Niet helemaal correct. Cerletti heeft convulsietherapie niet uitgevonden, dat was Von Meduna in 1934, die door kamfer convulsies uitlokte, omdat hij er van uitging dat convulsies en psychotische symptomen niet samengingen en het ene door het andere zou verdwijnen. Cerletti en Bini kwamen op het idee om die convulsies via een electrische prikkel uit te lokken, wat veel makkelijker bleek. Voor hij de stap durfde zetten deed hij veel dieronderzoek, en één van de observaties was dat runderen voor ze geslacht werden eerst bewusteloos werden gemaakt door een elektrische schok. Als ze na die schok niet werden geslacht, dan stonden ze na een paar seconden terug recht en liepen gewoon verder. Ik vraag me steeds af of die anti-psychiatrie freaks ook heelkundige ingrepen weigeren omdat die artsen tijdens hun opleiding kikkers en konijnen hebben opgengesneden en likkebaarden dachten 'dat willen we ook wel es in een mens doen!'

De briefschrijver roept het Leuvense parket op om 'de zinloze slagen en verwondingen' die ik patiënten toebreng gerechtelijk te vervolgen. Dat spreekt voor zich.

Een andere internet-briefschrijver feliciteert Humo omdat ze er in geslaagd zijn me te laten bekennen dat ECT nog steeds wordt gebruikt terwijl het illegaal is en gebruikt wordt om patiënten die slachtoffer zijn van medische fouten het zwijgen op te leggen (terwijl de meeste ernstig depressieve patiënten zwijgen vóór de behandeling en pas na ECT opnieuw beginnen te praten :)). Nog zo'n redenering: 'er worden nog altijd spierverslappende middelen gegeven. Het feit dat dit nodig is bewijst dat de elektriciteit die door de frotale lob wordt gejaagd nog altijd een beschadigende en gevaarlijke werking heeft.' Welk kruid is opgewassen tegen dit soort redeneringen?

Kritiek ook op de 'uitspraak' dat 'we 80% van de depressies kunnen genezen'. En die kritiek is terecht. Het is dan ook het enige lijntje, de titel, die ik niet voor publicatie te zien kreeg en die geen uitspraak is van mij. Niet 80% van alle depressies (want wat zijn 'depressies') zullen door ECT herstellen, maar 80% van de melanchole depressies. Maar de verhalen van de patiënten die herstellen worden door de anti-psychiatrie dan weer afgedaan als 'leugens' en 'reklame'. Ach, domheid is van alle tijden.

YeahAaiNooww...

Je kent ze wel. Lou en Andy, de onafscheidelijke vrienden uit Little Britain. Ik liep vrijdag met Y. door de stad, en we deden naar goeie gewoonte onze 'little britain'-imitatie, toen Y. plots voor een etalage halt hield en in lachen uitbarstte. Ze wees me een blauw T-shirt waarop onze idolen ons in vol ornaat toekeken. Die konden we toch niet laten liggen!

Psychiatry Kills!

Er werd gisteren stil betoogd aan onze deur, met schreeuwerige slogans tegen de psychiatrie. Begrijpelijk toch dat mensen kwaad worden als ze er van uitgaan dat artsen 12 jaar studeren om mensen te koejoneren en kapot te maken.

Foto: Roger Mortelmans

Gründlichkeit?

Toch even slikken toen we de garage buitenkwamen. Had iemand ons een paar jaar geleden gezegd dat we vandaag zo'n wagen zouden kopen, dan zouden we hartelijk gelachen hebben: 'Zo'n auto?! Da's een kar voor slagers en varkensboeren! We denken er nog niet aan.' En vandaag hebben we 't gedaan. Jawel, 't is een kleintje, maar toch. De naam alleen al. Nu zal ik wel es vaker naar de carwash moeten waar de dame van dienst zich erg uitslooft om de boel proper te houden!

Verkiezingen '09

Nee, toegegeven, ik ken er allemaal nix van. Maar als ik de resultaten van deze verkiezingen zie, dan kan ik toch alleen maar besluiten dat de media de verkiezingen hebben gewonnen. En dat het zogenaamde rechts-nationalistische blok de verkiezingen niet verloren heeft, maar een weg naar regeringsdeelname heeft gevonden.

Some Gigs Are Better Than Others...

Gewoon zonder meer fan-tas-ties! De versie die Morrissey (met zijn 5 in rood T-shirt gehulde vriendjes) van ‘How soon is now’ bracht deed alles wat nadien kwam, jammer genoeg, verbleken. De drumpartij, op een reusachtige gong, en een stroboscopisch verlichte immense grote trom, was een ongekende lust voor oog en oor. Op de achtergrond een matroos met ontblote bast die zijn spieren rolt, een sigaar diep in zijn tronie.
Minder dan 2 uur rijden en je staat midden op het Schouwburgplein in Rotterdam, vlak bij de West-Kruiskade, waar in WATT, een aangename concertzaal, Morrissey’s uitverkochte Years of Refusal-concert doorging. Met de tijd die ons restte konden we nog vlug genieten van een Club De Unie in het gelijknamige café, even verderop: een prachtig stijlicoon van De Stijl uit 1925, en recent gerestaureerd tot een hippe loungetent.

En dan meer dan 100 meter aanschuiven voor de grijpgrage handen van de security. ‘This Charming Man’ en ‘Irish Blood, English Heart’ zette meteen de toon. Strak en goed. Via ‘Black Cloud’ werd al bij het 4de nummer, ‘How Soon Is Now?’ een ongeëvenaarde climax bereikt. De rest was loltrappen met supergoeie nummers, maar haalde niet meer datzelfde hemelse nivo. De voetjes gingen wel nog van de vloer bij ‘Ask’, ‘I'm Throwing My Arms Around Paris’, ‘Girlfriend In A Coma’, ‘When Last I Spoke To Carol’, ‘Something Is Squeezing My Skull’, ‘Some Girls Are Bigger Than Others’ en bij het enige bisnummer ‘First Of The Gang To Die’.

‘Dankuwel!’, zei de bard, ‘I am a man of the world….’ En dat was ook te zien aan de ‘égards’ waarmee La Morrissey werd behandeld. Twee veiligheidsmannen óp het podium, die bij elke beweging die Mozzer naar het publiek maakte mee door de knieën gingen en strak het volk intuurden, alsof ze op zoek waren naar een weerspiegeling van het licht op de loop van een revolver, of een blikje Heineken. Wanneer een paar druppels bier de lucht in vlogen stoof een derde man in zwart het podium op met twee grote witte handdoeken om de grond voor Morrissey’s voeten te drogen, en als de zanger aan een ander overhemd toe was, sprong een security-man met een zaklamp op het podium om de plaats waar hij zijn voeten zette te verlichten. Hij vroeg of we wisten waarom hij in deze zaal speelde, en niet in een grote zaal met rode pluche zetels? ‘Because I am an old hairy rockstar.’ Wat zal hij maandag zeggen tegen het publiek dat in rode pluche zetels in de Elisabethzaal in Antwerpen aandachtig zit te luisteren?

Ach ja, hoe kan ik het vergeten, ik heb nog een drumstick kunnen vangen! Nee, niet te koop. Voor geen geld!

Placebo

Als shrink weten we er alles van. Van placebo. En van 'Meds', natuurlijk, omdat die het gemiddeld iets beter doen dan placebo. Ik moet toegeven dat ik nooit echt wild werd van Placebo, ook al is Brian Molko een lekker wijf. Maar nadat ik 'Battle for the sun' in de Pod heb gezet en een paar keer heb beluisterd, ben ik verkocht. Een schitterende plaat, die me doet overwegen om mijn vege lijf toch binnenkort naar Hasselt-Kievit te slepen! 'Bright Lights' is een steengoed popnummer waarop aardappelen schillen gevaarlijk wordt voor de vingers! Ook 'Julien' doet je, eens je de wat knullige intro voorbij bent, bewegen, en bij 'Speak in Tongues' ga je wat trager rijden zodat je het nummer zeker helemaal kan horen, voor je thuis komt, om lekker aan te schuiven voor een bordje verse dikke aardbeien. Heerlijk toch!

Een mooie zondagochtend!

Er werd aangebeld deze ochtend. Dat gebeurt wel meer, maar deze keer voelde ik dat de bel belangrijk was. Ik deed open. Het was Sarah C. Ik rook nog naar slaap enzovoort, dus ik kuste haar niet. En toch gaf ze me een kado. Een mooi kado dat ze me van haar broer, Randall. C, moest geven. Ik sprong een gat in de lucht en bezeerde mijn hoofd. Het was het prachtboek 'To Do' (Randall. C, Oogachtend). Een boek vol heerlijk smakelijke tekeningen en een heleboel 'to do's', zoals 'hartstochtelijk wachten', 'ademen [als er lucht is]', of '[door een gat kijken]'. Genieten! Dankuwel, R. Er was nog meer! Ook het prachtboek van Geert de Weyer, Loslopend Wild kreeg ik toegestopt. Het is een boek met interviews en tekeningen van Kim Duchateau, Ilah, Pieter De Poortere, Brecht Evens, Randall. C, Serge Baeken, Maarten Vande Wiele, Judith Vanistendael, Conz, Stedho, Jeroen Janssen, Philip Paquet, Olivier Schrauwen, Simon Spruyt. Smullen!!

Remember Spruce.

Ik kwam bij het opruimen het menuutje van Spruce tegen. En om het niet te laten verloren gaan in de grijze vergetelheid van mijn (slecht) geheugen toch even op de blog gooien. Het is trouwens lang geleden dat ik nog een menuutje postte. Voor hen die San Francisco bezoeken en niet meteen weten waar te eten: Spruce is zeer lekker. De website alleen al verraadt de aangename lekkere sfeer. Ik was er op het jaarlijkse Journal of ECT editorial board dinner, en had er ricotta dura, avocado green goddess voor, seared petrale sole, dungeness crab and champagne butter tijdens, en een zalig dessertentrio na. Voila. En nu weer wat strikter toezien op de calorische 'input'.

Stephen, Here I Come....

Stephen Patrick Morrissey, de zalige zagevent, wordt 50 vandaag. Als alles goed is, kan ik toch nog naar zijn concert, binnenkort. In Rotterdam. Joehoew.

Zeeleeuwen en Bruggen in de Mist.

De dag van terugkeer nog vlug een fietstochtje gemaakt, langs 'the Pacific', naar de zeeleeuwpjes gaan kijken, [aan Pier 39, Fisherman's wharf, een plat toeristische trekpleister vol met fastfoodkraampjes, (maar ik was er in de vroege ochtend alleen)] en naar de Golden Gate brug. De zeehondjes waren goed te zien, de brug daarentegen ging helemaal de mist in. Toch tevreden over de foto.

Revolutionary Road ***

Almost there. Je bent al gauw 15 uur onderweg, van San Francisco naar Brussel. Dus tijd zat om een filmpje te bekijken. J. had op de weg heen Revolutionary Road (Sam Mendez, 2008) gezien en vond het een aanrader. Hij heeft gelijk. Revolutionary Road vertelt het verhaal van de Wheelers, Leonardo D. en Kate W., een jong gezinnetje, op zoek/weg naar het geluk. Zij wil wel wat meer van het leven dan een mooi houten huisje op Revolutionary Road, twee kindjes in de ruime tuin, in een lege buurt. En ergens hij ook wel, alleen durft hij de stap niet te zetten. Zij wordt onverwacht zwanger, en de plannen om het in Parijs te wagen worden begraven. En dat betekent het begin van een dramatische afloop. Een erg aangrijpende film over dromen, en het leven dat op de loer ligt als je niet achter die dromen aan durft te gaan. De slotscène is subliem. De vrouw die haar huis aan de Wheelers had verhuurd zit bijna letterlijk de oren van haar man’s kop te zeuren over de prachtige nieuwe bewoners van Revolutionary Road. Hij draait zijn gehoorapparaat lager. Tot hij niets meer hoort.

San Francisco, Gay Capital...

The land of opportunities....

San Francisco Gay Homeless

San Foggy Frisco...

Wat misschien nog het meest kenmerkend is aan San Francisco, naast de steile straten, en de talloze daklozen natuurlijk, zijn de schommelende temperaturen en de plots opkomende mistwolken. Soms lijkt het alsof je op de moors in Dartmoor ronddwaalt, en plots gegrepen wordt door een verblindende mist. Naar de avond toe maakt dat de stad koud, 's ochtends biedt het een prachtig lichtspel en lijkt het alsof de stad heeft vuur gevat. san francisco weather

San Francisco Streetshot

Caffe Latte Americana

Je moet het toegeven, een koffietje is best wel oke in de Verenigde Staten. Zelfs een Starbuck's gaat er altijd gezellig in. Vandaag tijdens de middag met T. & A., beiden eerbiedwaardige collegae, een wandelingetje gemaakt, en in een aangenaam moderne tent een zalige caffe latte gehad. Ineens kon je merken dat San Francisco hét centrum van/voor de homoseksuele medemens is. Er stond nochtans nergens een 'gay only'-teken. Later nog een koffietje gehaald in een 'Pulp fiction'-cafetaria, niet voor de koffie dit keer, maar voor de bruine ska banken en de lange Hoppertoog. Je denkt dat de camera elk moment zal beginnen draaien.

Bergop in San Francisco

'First time in town?' Een aangename kennismaking is het, met een erg heuvelachtige binnenstad. Je kent de straten uit de films, met taxi's die over de bulten vliegen, maar het is ook écht zo. Op een wandeling trap je al heel snel op je adem. En een flinke jetlag helpt natuurlijk ook niet om fris de steile hellingen op te dansen; of toch, je wordt al om 04 uur wakker, en als je dan de straat op gaat, dan ben je vanzelf 'fris'.

Godverdomse Prijs!

Deze morgen, even voor half acht. We reden naar de stad, waar ik mijn lieve dochter Y. in de buurt van het P.-instituut drop.

'Heb je 't vanmorgen gehoord?', vroeg ik.

'Verhulst heeft de Libris-literatuurprijs gewonnen'.

Y. knikte.

'Weet je hoe z'n boek heet', ik weer.

Zij: 'Ik denk het wel. Godverdomse dagen op de godverdomse pot'.

Lachen.dimitri verhulst libris godverdomse dagen op een godverdomse bol

Caché ***

Toch wel een ongewoon slot. Een minutenlange scene van een trap waarop mensen een gebouw binnen en buiten lopen. Je verwacht een wending en je krijgt de eindgeneriek. 'Caché', een film van Michael Haneke uit 2005 is anderes wel een spannende prent. Nu niet meteen wat je bij een thriller verwacht, maar toch. Georges Laurent, een als altijd erg geslaagde Daniel Auteuil, is een gastheer van een TV-boekenprogramma, gelukkig getrouwd met de al wat ouder en steeds mooier wordende Anne, Juliette Binoche. Op een dag krijgen ze videocassettes in de bus, en bloederige kindertekeningen. Ze worden in de gaten gehouden. De politie doet niks, want dat kunnen ze niet (wat had je gedacht, dan). Als Georges een spoor volgt uit één van de tapes, komt hij terug bij zijn jeugd op de boerderij, waar zijn ouders een Algerijnse weesjongetje wilden adopteren. De adoptie gaat niet door. En wat volgt is een sterk verhaal over schuld en boete. Grote thema's, in een nederige mooie Franse film.

Ova subventanea

Een ovum subventaneum vandaag! Een windei, een scheet of een hanenei, leert de wikipedia me. Maar een hanenei kan niet, want die hebben we niet. Stel je voor, heel de buurt iedere morgen om kwart voor vijf wakker! Je vraagt je toch af hoe zo'n kip het voor mekaar krijgt om een ei zonder schaal er heelhuids door te persen....

Vermandere op de koffie.

Ik had 'm nooit bezig gezien en ik was meer dan aangenaam verrast. Ik hou wel van zijn teksten en zijn liedjes, waarvan sommige, zoals Rune, over zijn gestorven kleinkind, door merg en been gaan. En ik hou van zijn West-Vlaams. Gisteren was hij in K., op het afscheidsfeestje van onze 'Zuster S.'. Een prachtige voorstelling voor zo'n 60 man publiek. Uniek. Voor hij aan een lied begint, schetst hij vanwaar het lied komt en zet hij een levendig tafereel neer, voor je geestesoog, waarop het lied dat volgt zich in alle kleur verder afspeelt en vorm krijgt. Indrukwekkend. Hij vertelde een mopje over de abt van de abdij van West-vleteren, die naar een brouwersbeurs in München was, en daar aan een tafeltje zat met brouwer Heineken en meneer Grolsch. De ober komt en vraagt hen wat te drinken:

'Een Heineken voor mij', zegt Heineken.

'En Grolsch voor mij', zegt Grolsch.

'Voor mij een koffie', zegt de abt.

De Hollandse brouwers lachen verbaasd, 'Allez, pater, drinkt gij koffie?'. Waarop de abt: 'Als jullie geen bier drinken, dan ik ook niet'.

p

Wat later op de avond, aan het dessert zei F. dat Heineken eerder iets was als 'Making love on a boat...'.

En na de vragende blikken die daarop volgden:

'it's fucking close to water.'

willem vermandere

Regen in de Sahara!

We zouden bloesems snuiven in de fruitstreek, dacht ik. Maar toen we vertrokken bleek dat ik alweer vergeten was dat alles daar volzet was en we naar de Kempen zouden rijden. L. had een schitterende B&B geboekt voor L. & G. en de kids. Villa Les Buissonets (foto onder), een stijlvolle ingenieurswoning, ligt vlakbij de Umicorefabrieken waar vrachtwagens af en aan rijden, maar dat hinderde eigenlijk niet.

Toerisme vlaanderen

De kamers zijn poepsjiek en rustig, het ontbijt is kopieus en met de fiets of de auto ben je op geen tijd in de Sahara. Jawel, je gelooft het niet, maar bovenstaande foto is genomen in de Sahara, een prachtig natuurgebied in Lommel. En jawel, vrijdag regende het, maar zaterdag scheen de zon er, terwijl in Gent water uit de lucht viel! Donderdag hadden we door een ander natuurgebied, Hageven (foto onder), gewandeld. We zagen er een porseleinen kip! Geloven of niet!

Antony & The Johnsons, BOZAR

Maandagavond speelde Antony and the Johnsons voor een afgeladen volle Henri Le Boeufzaal in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten, vergezeld van een zeskoppige band. Het extra concert, dat eerder al was doorgegaan, kreeg maar lauwe kritieken omdat ‘la Antony’ het ritme uit het concert haalde door flauwe intermezzo’s over de plaats van vrouwen in onze maatschappij, door de songs te onderbreken en op applaus te reageren met uitlatingen als ‘why are you clapping, i’ve just ruined this song’. Blijkbaar had dat niet met een off-day te maken, maar maakte het deel uit van een ingestudeerd nummer, want in Bozar deed hij maandagavond precies hetzelfde. En ja, daardoor verloor het concert soms vaart, maar tegelijk liet hij daardoor wel wat van zichzelf zien. De tijdens de eerste songs in volledig duister gehulde imposante figuur kwam af en toe in het licht en liet ons soms zelfs heel even binnenkijken. Wanneer iemand van zijn stoel leek te vallen onderbrak hij de muziek om te vragen wat er scheelde.. 'no, i’m just curious, what happened?'… en toen iemand antwoordde dat het de deur was die dichtsloeg, zei hij… 'oh, i should be used to that sound…'. Met zijn veelvuldig gebabbel (dat soms erg grappig was) verknoeide hij soms de sfeer, waardoor je bij nummers als 'For Today I Am A Boy' niet de tranen in je ogen kreeg; maar met songs als ‘Her eyes are underneath the ground’, ‘Epilepsy is dancing’,‘Criple And The Starfisch' (klik op de foto) en ‘Hope There’s Someone’ werd dit toch een onvergetelijk, diepgaand, sereen, meeslepend, emotioneel concert. Een staande ovatie voor een imposante meneer, of moet ik zeggen ‘mevrouw’.

Opvoeding?

Er zijn zo van die films die je kinderen moeten gezien hebben. Net zoals ze TikTak hebben meegekregen, en Sesamstraat, en een sprookje hier en daar. Schindler's list, Spielberg's meesterwerk uit 1993, naar het boek van Thomas Keneally, over de Duitse industriëel die in de oorlog groot geld maakte met behulp van een hoop Joodse werklui in zijn emailfabriek (neen, geen internetverkeer, dat bestond nog niet; potten en pannen met een glazuurachtig laagje er op), is er zo een. Vandaag met de kids, de oudste twee, gezien. Wanneer de wreedheden van de Duitsers tot hem doordrongen probeerde Schindler zo veel mogelijk Joden te redden. Hij redde er meer dan 1000. Zoals we dat onderhand wel al gewend zijn van onze Joodse vrienden maakten ze ook tegen deze film bezwaar, nog voor hij uitkwam, omdat een film de gruwelijke werkelijkheid zou bagatelliseren. Wel, niet dus. De kids hadden een wee gevoel in de maag na de film. Opzet geslaagd. Verplicht voer voor al wie de oorlog niet heeft meegemaakt.

Slecht nieuws...

Ik kreeg daarnet bericht van W., ook bekend als Dr. D. uit V., betreffende het schielijk overlijden van de Paashaas. Ik dacht nog dat het door de hevige regenval was, dat de eieren dun gestrooid waren dit jaar, maar dit verklaart alles!

Cidade de Deus ****

Waw. Dit is een sterke film. Een mix van Pulp fiction, Reservoir dogs en C'est arrivé pres de chez vous, met de camera die pal tegen de actie plakt en je geen moment lost, overgoten met een lauw latinosfeertje. Cidade de Deus, een film van Fernando Meirelles (2002), verveelt geen seconde en neemt je meedogenloos mee naar de keiharde werkelijkheid van de Braziliaanse favela's waar drugsbendes strijden om macht, en waar de macht van de ene moorddadige jongen overgenomen wordt door een nog meer moorddadige jongere. Tussen hen in leeft 'Voetzoeker', een wat teruggetrokken jongen, op zoek naar een eerste seksuele-ervaring-die-maar-niet-komt, die fotograaf wil worden en daar, mede dankzij de (foto's van de) bendes, in slaagt. En dat is meteen het enige hoopgevende in de film. De rest is rauwe realiteit, van de bovenste plank!

Kiki, de Koningin van Montparnasse

'Kiki van Montparnasse', is een 400 bladzijden lange levensgeschiedenis van Alice Ernestine Prin, die in 1901 in Chatillon-sur-seine werd geboren en amper 52 jaar later in Parijs het leven liet, verteerd door drank en opioïde pijnstillers. Kiki was de muze van vele avant-garde kunstenaars. Ze was jarenlang de levensgezel van Man Ray, en stond model voor zijn ‘Violon d’Ingres’ (foto 2) (ik vraag me af of het ook haar billen zijn op Man Ray's mooie ‘gebed’ (foto 3), maar dat heb ik nergens kunnen vinden). Haar woelige leven wordt in ‘Kiki’ verstript, met tekeningen van Catel, naar een scenario van Bocquet. Niet meteen de meest hoogstaande literatuur, maar toch wel een meeslepend stukje biografie van een vrijgevochten vrouw, die vanuit het armoedige niets opklimt tot in de ‘hoogste’ regionen van de interbellaire kunst, op handen wordt gedragen en ondertussen ook door velen wordt uitgespuwd en hopeloos op zoek blijft naar iemand die haar (en haar alleen) liefheeft. Zoals het hoort komt er naast seks ook drugs bij, opium (met Jean Cocteau), cocaïne (met iedereen die er de centen voor had) en sloten alcohol, waardoor de mooie vrouw aftakelt en sterft als een wrak. Op haar begrafenis in Thiais was nauwelijks een ziel te bespeuren.

man ray dadaïsme

Kakdag...

Het zou een aangename dag worden, zoveel was zeker. de zon had beloofd te schijnen en ik had een halve dag vrij om voor de kids te zorgen (L. is drie dagen naar flanders fields en omstreken). Dat was buiten het lot gerekend. De toiletten raakten verstopt en de vaatwasmachine deed het niet meer. Iets na de middag, de vaat-met-de-hand was nog niet klaar, kwamen de ontstoppers. "Ligt hier de septische put, meneer?" "Jazeker" "Toch niet, dit is een controleputje, langs hier geraken we er niet..., we zullen de oprit moeten openbreken." Daar ging mijn middagje met de kids in de zon. Morgen wordt de boel helemaal opengegooid. 's Avonds kwam de vriendelijke elektroboy nog langs voor de vaat (nee, niet om 'm te doen, maar om de machine na te kijken). En ook die bleek finaal naar de botten. Ofwel een dure herstelling, ofwel een nieuw toestel. Om even voor halfnegen was elektroboy de deur uit. Ik had nog tien minuten om de boel op te ruimen voor de vergadering, die nu net is afgelopen. Zonder enig probleem! Een prachtige dag!

Om te lachen....

...moet je op de foto klikken. Onwijs gaaf, zouden Kees en Miep zeggen.

Een lekker boerenmeisje?

We zaten in de kelder van het eethuisje in de Klapscheutstraat in Wambeek, voor een gezellige avond met K., J., L., en G. De Voet van Keizer Karel was lawaaierig, maar verder wel aangenaam ingericht. Wat ik echter niet had verwacht, was dat ze in de kelder boerenmeisjes serveerden, evenals boerenjongens en zelfs kinderribbetjes! En niemand die er erg in leek te hebben. Het boerenmeisje en dito jongen kon je maar bestellen tot een uur of zes in de namiddag, maar op kinderribbetjes stond geen beperking. Echt waar!

Misschien komt het ooit nog goed...

Dit verdient een blogje. Misschien mijn laatste overleg gehad met mijn co-promotor. Het manuscript is daarmee (zo goed als) af! Ik heb mezelf getrakteerd op een terrasje, C. te L., face towards the sun. Voor mij zat een kakelend gezelschap meisjes die ik ervan verdacht psychologie te studeren. Eén van hen droeg een zwart truitje en een grijs rokje en spuuglelijke witte laarsjes, de zogenaamde f*ck-me-botjes. Ik heb het nooit begrepen, waarom iemand het in haar hoofd haalt om zoiets aan te trekken. Maar goed, misschien is dat niet zo’n wereldprobleem. Ik begon stilaan na te denken over mijn dankwoord, als er een dame van middelbare leeftijd die ik ergens van leek te kennen (van de tv zo bleek later) kwam vragen of ze naast me aan het tafeltje kon komen zitten. Na een paar slokken van haar koffietje, -ik dronk verkeerd-, haalde ze een doosje uit haar tas en toverde er een stapel gloednieuwe tarotkaarten uit. Even dacht ik haar te vragen of zij wist of het wel goed met me zou komen, maar ik bedacht me op tijd. De vrouw bekeek de nog ongebruikte kaarten langdurig. Ik meende in haar blik een vage hoop te herkennen dat deze nieuwe kaarten haar eindelijk een betere toekomst zouden voorspellen dan haar oude, die ze thuis steeds weer legde. Ze wenste me nog veel inspiratie, bij het afscheid. 'U ook', stamelde ik.

So Familie Uitje.

Zaterdag nieuwjaarsfamiliefeestje. Altijd toch wel een fijn weerzien. Voor ’t eerst niet thuis bij de al wat ouder wordende ouders of tante, die steeds meer opzien tegen de rompslomp van koffie-en-taart-en-pistoletjes, maar uit eten. We hadden restaurant So gekozen. In Aalst. Die keuze lag voor de hand omdat G., een mooi nichtje (‘nee, zo bedoel ik het niet, jawel, de kok is ook een nicht, dat zie je zo, maar G. is een échte nicht, ik bedoel een nichtje, familie, een meisje, de dochter van de dochter van de zus van mijn vader, heb je ‘m), dat restaurant uitbaat. Ik was er nooit geweest. Vroeger wel, in de humaniora jaren, toen die gelegenheid nog een groezelig café was, maar niet sinds het een erg aangenaam en lekker restaurant is geworden. We hadden een spiesje van sint-jacobsvruchten (ik ben er stilaan achter dat dat één van mijn lievelingsgerechtjes is) met pesto, een paar lamskotelletjes en een toetje met rode vruchten. Echt waar lekker. Niet meer of niet minder dan echt waar lekker. Als je toch ooit zou verdwalen of door een of ander stom toeval in Aalst zou komen: geloof me, daar valt geen flikker te beleven, dus kan je net zo goed voor een hap naar So gaan. Of naar de loungebar boven het restaurant.

Restaurant So Loungebar Aalst

*Ze people on ze picture are not my family

Fatherly duties!

Vrijdag de 13de. Een mooie dag. Wat tijd genomen om (een stukje van) de laatste hand aan doctoraat te leggen. En even langs op de Grote Kunsttentoonstelling op School. Mét fotoapparaat dit keer. S. blonk bij zijn Keith Haring exploten, en J. toonde me zijn papegaaiduiker in acryl op doek ('da's keigemakkelijk, acryl op doek'). Toch aandoenlijk, zo'n Kleine Grote Kunstenaars.

kunst

Geen parkeerbon vandaag!

Joepie!

God of Darwin?

Een heleboel kinderen gelooft niet dat we afstammen van de apen, las ik aan ’t ontbijt in Klasse. ‘Nochtans, als ge naar broer kijkt, dan ziet ge dat toch meteen’, opperde J. Van het één kwam ’t ander, en even later zat ik op de site van evolutietheorie.be. Er staan een heleboel lezingen op, gefilmd, met de slides er naast. Ik luisterde naar de lezing die Andreas De Block van het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte van de Katholieke Universiteit Leuven eind januari gaf, over de evolutionaire paradox van homoseksualiteit. Als Darwin gelijk heeft dan moet homoseksualiteit zichzelf uitroeien omdat homo’s zich niet voortplanten. Niet dus! Exclusieve homoseksualiteit is iets wat eigenlijk uitzonderlijk is, -dat weten we onder meer van Daffyd Thomas die niet voor niets ‘the only gay in the village’ is- en eigenlijk alleen maar van deze tijd. Mannen die homoseksuele ervaringen hebben, hebben dus waarschijnlijk evenveel nakomelingen als andere mannen. En bovendien zijn de vrouwen in de moederlijke lijn in families van homo’s vruchtbaarder dan andere vrouwen. Darwin heeft dus weer wel gelijk.

Lijkenpikken!

We zouden een dagje naar zee gaan, maar raakten niet op tijd de deur uit. Brussel dan maar? Wat kuieren op de Zavel zit altijd wel goed. En het weer zat mee. Op het plein voor het Paleis, aan de hekken van het Warandepark, hingen 100den uitvergrote pasfoto's. Een herdenking aan het laatste transport vanuit Boortmeerbeek naar Auschwitz. Transport XX vertrekt op 19 april 1943. Aan boord 1636 Joden, waaronder 242 kinderen. Transport XX vervoert de jongste van alle joodse gedeporteerden. De herdenking, een paar mensen hand in hand in een cirkel, met een man op een accordeon, is pakkend.

sablon zavel royal boch mim bruxelles tourisme

De eerste zon maakt onze gezichten warm. We eten wat op het dak van het muziekinstrumentenmuseum, één van de mooiste art nouveau-panden van Brussel, met uitzicht over de stad waar we veel te weinig komen. Een aanrader voor als je in de buurt bent, Dr Shock! De wandeling op de Zavel is deugddoend. We lopen toch maar even de winkel binnen van Royal Boch, het koninklijke bedrijf uit La Louvière dat al meer dan 160 jaar de Porseleinen Trots van België is, en dat enkele dagen geleden jammerlijk ter ziele ging. De vriendelijke zwarte verkoopster vertelt dat zij en haar collega hier in de winkel de laatste werknemers zijn. Iedereen is ontslagen, en we weten niet wat de toekomst brengt. We kopen nog een paar mokken, en tassen en bordjes. Nu het nog kan.

Shrink is levensgevaarlijk!

We zijn een kwetsbaar ras. Dat blijkt nog maar es uit een meta-analyse. Mannelijke artsen plegen bijna anderhalve keer vaker zelfmoord dan andere mannen. Vrouwelijke artsen meer dan dubbel zo vaak dan andere vrouwen. Zeg nu nog es dat het artsenberoep geen hondenstiel is. Huisartsen, anesthesisten, en, je raadt het, shrinks zijn de koplopers onder de zelfdoders. Redenen hiervoor zijn het vaker voorkomen van depressie en burnout binnen deze beroepsgroep. Psychiaters en huisartsen zijn vaker het slachtoffer van maatschappelijk onbegrip, zijn vaker geïsoleerd (‘wie gaat er nu om met een shrink, die kunnen door je heen kijken, bah!’), hebben een onregelmatig leven en gebruiken vaker verdovende middelen. In dat laatste blinken ook de verdovers uit. Het is dus levensgevaarlijk om shrink te zijn. En dan te weten dat ze bovendien ook nog es, samen met de huisartsen, de slechtst betaalde artsen zijn. Ach. En het is nochtans zo’n schoon en nobel beroep!

Bron: Van Stechelman & Van Heeringen. Suïcide bij artsen. Tijdschrift voor Geneeskunde, 2009,65,2-3.

The Carnival Is Over...

Carnaval Aalst

Rood-zwarte Bert en den bospoeper

Als kind was het een enigszins beangstigende, maar toch fascinerende gebeurtenis als de 'Gilles' stampvoetend voorbij kwamen aan het begin van de carnavalstoet, en appelsienen gooiden. Van in de schooltijd herinner ik me dan weer vooral de troosteloze sfeer de dag na carnaval, toen ik, op weg van het station naar school, de doorzopen 'voil janetten' met hun plastic boezem letterlijk in de goot zag liggen. Later heeft het carnaval me nooit echt weten te bekoren. Maar ik moet toegeven, er hangt op die dagen een sfeer in de stad die toch wel uniek is, en een vreemd soort van verbondenheid waarin alles kan en wordt verdragen heerst. En er hartelijk kan gelachen worden natuurlijk.
Aalst Carnaval Voil Janet Bert Anciaux Bospoeper

No Mercy for The Sisters

‘The Sisters of Mercy’ zijn al lang de ‘Sisters of Mercy’ niet meer. Zoveel is zeker. Andrew Eldridge verscheen in een overdaad aan roze licht en rook in een voetbalshirt met een sabeltandtijgerkop er op, godbetert. Het was vanaf het eerste moment al duidelijk. Dit wordt niks. Veel meer dan reutelende keelgeluiden bracht de kale man niet voort, met halfopen mond en trillende onderlip de zaal inturend. Een van de gitaristen, een Michael Hutchence look-a-like, met één voet op een box van kijk-eens-wat-een-grote-scheur-ik-in-mijn-jeans-heb, had meer werk met zijn haar dan met zijn gitaar, terwijl de andere zichzelf druk stond au-serieux te nemen terwijl hij er alleen maar om te lachen uitzag met een strookje haar midden op de schedel, bakkebaarden die de helft van zijn wangen bedekten, een obligate zonnebril en een nichterige ketting rond de hals. En dan was er nog het geluid. Een naar schatting 200 kg wegende Hagrid met zwartlederen hoed haalde alles uit een computer, waardoor het gehele concert één inspiratieloze geluidsmuur werd, waarin gitaren in het niets opgingen en een melodie nauwelijks herkenbaar bleef. Gelukkig waren er een horde vaste fans, veelal Duits sprekende mannen in ontbloot bezweet bovenlijf, voorzien van een speklaag waarmee je een gemiddelde Siberische winter makkelijk doorkomt, die de songs blijkbaar wel herkenden en luid scandeerden, waardoor ook de rest van het publiek wist welke ‘hits’, -op vinyl zo’n onvergetelijke songs zoals Alice, Marianne, First and last…-, werden gespeeld.
Ik stond aan het begin van het concert helemaal vooraan, maar werd vanaf de eerste noten (nou ja, noten) naar achter gekatapulteerd door een plots pogoënde gek geworden vetmassa (en dat was eigenlijk het leukste van de avond). Als ik naar boven keek waande ik me heel even op een Blood & Honour-bijeenkomst in Berlare. Geen met suikerwater opgepoetste kapsels, maar kortgeknipte schedels die op de tonen van het geluid kort knikten en vooral ernstig bleven kijken. Dat vooral. Ik keek vooral bedenkelijk, om het erbarmelijke niveau van dit concert, om het straffeloos verkrachten van één van de leukste platen van de vorige eeuw.

The Script, AB, Brussel

De zaal, voor drie kwart gevuld met gillende meisjes (ik zag er eentje met amper kleren aan, en op blote voeten in teenslippers, terwijl het bijna vroor!), krijste dat ze meer wilde. Zanger Danny O’Donoghue en gitarist Mark Sheehan van The Script moeten gedacht hebben: ‘We willen wel, maar onze liedjes zijn op!’ Het akoestische ‘I’m yours’ hadden ze nog achter de hand voor het toemaatje. En dan moesten ze zich redden met een cover van Heroes van Bowie. Na nauwelijks een uurtje was de band uit Dublin uitgezongen. Maar het moet gezegd, het was best wel een mooi concert. Onschuldige pop, gebracht door sympathiek overkomende ideale schoonzonen. Vriendelijk, proper, en nog zichtbaar onder de indruk van het gejoel in de zaal dat hen te beurt viel. Ze bleken ook erg tevreden over de keuken van de AB. Die is blijkbaar nog steeds goed, ook al staat bij mijn weten Lut D. niet meer achter het fornuis. Dochterlief was erg tevreden na haar eerste zaalconcert. En klasvriendje B. ook. Ofwel was hij goed opgevoed en zegt hij ook lekker als het niet smaakt.

Huidhonger....

Net gelezen in de Krant. Huidhonger. Zo'n woord dat je kan voelen. Heerlijk.

Bienvenue chez les Ch'tis ****

Ik moet ze meestal niet, komedies; mijn maag draait er van om. Maar deze lustte ik wel. Graag zelfs. Bienvenue chez les Ch'tis, een franse prent uit 2008, van en met Dany Boon, vooraan op de foto, verveelt geen moment. Een postbode, Kad Mehrad, de andere man op de foto, faket een handicap om overgeplaatst te worden van de Provence naar de Cote-d'Azur, om daarmee ook zijn relatie te redden. Niet dus. Het bedrog komt uit en de man wordt overgeplaatst naar Nord Pas-de-Calais, wat voor een zuiderling zowat neerkomt op een verbanning naar Siberië. Bovendien spreken ze daar een eigenaardig soort frans. Zijn overplaatsing valt beter mee dan verwacht, en bovendien wordt zijn relatie, door de afstand, opnieuw beter. Tot zijn vrouw toch beslsit om haar man naar het barre noorden te volgen... Gewoon om je de pleuris mee te lachen. En superzalig acteerwerk van zowat iedereen die meedoet. Avondvullende leute, waar comedy casino écht niet kan aan tippen. Huren die schijf!

Morrissey komt. Ik niet.

Waar is de tijd dat je 's zaterdags in de krant rustig de concertagenda kon doorlopen, bij een kop koffie, om dan in de week op 't gemak tickets te halen. Altijd hetzelfde! Hardwerkende mensen kunnen nooit naar fijne concerten. Waarom niet, vraag je? Omdat ze pas in de krant lezen dat die fijne concerten zullen plaatsvinden maar dat ze ondertussen al lang uitverkocht zijn en ze er dus nooit tickets voor kunnen bemachtigen. En dat terwijl leeghangers die de hele dag voor hun pc zitten handenvol tickets opkopen en die onmiddellijk op e-bay gooien om er grof geld aan te verdienen. Dat ze zich daar eens mee bezig houden, het uitroeien van die pretbedervers. Sorry. Ik ben kwaad.

Keane (ze movie, not ze band) ***

Keane (Lodge H Kerrigan, 2004). 'Een indringend portret' wordt zoiets meestal genoemd in de filmbesprekingen. Vanaf het eerste beeld zit je er in, in het hoofd van William Keane (Damian Lewis). De jonge vader raakte zijn dochtertje van 6 kwijt, ontvoerd, zo'n jaar geleden, in een busstation. De film geeft haarscherp weer, met de camera van op de schouder, wat de man sindsdien ervaart. Ontredderd en verteerd door schuldgevoelens en gemis en gestuwd door alcohol en cocaïne ontwikkelt zich gaandeweg meer angst en paranoia, en ben je getuige van een erg realistisch portret van het balanceren op de rand van de waanzin. Twee deuren verder op de gang van het hotel in New Jersey, ontmoet Keane een jonge moeder met een dochtertje van zeven. Ze vraagt hem om op het meisje te passen, wat voor Keane een kans betekent. Een kans om dingen over te doen, de verliessituatie te 'herspelen', zonder fouten dit keer, zonder verlies. Alleen is dat verlies er natuurlijk wel. Altijd.

Johann Johannsson, Leuven.

De man is na bovenstaande foto al een flink stuk bijgekomen. Zijn hemd en jasje spannen ietwat rond zijn Ijslandse bovenlijf. De set in het Leuvense Stuc, gisteren, was erg sober, net zoals op de foto hieronder, die van een vorige passage in Leuven is. Vier strijkers, een nerd die vreemde geluidjes uit de knopjes toverde en met een rieten doosje met kraaltjes er in schudde, en Johann, de zoon van Johann. Johann speelt ook met de knoppen, of speelt op de piano of op zijn Apple, en interageert niet met het publiek. Enkel het warm applaus weet een glimlach op zijn gezicht te brengen. De muziek is prachtig. Alleen jammer dat na elk muziekstuk een cesuur van stilte komt, waardoor er nooit echt ritme komt in het concert. Het behang van zwartwitbeelden helpt dan weer wel om je gedachten met de muziek mee te laten drijven naar aangename momenten, naar droefnis en pijn, naar geluk en plezier. Rustig word je ervan. Evenwichtig zelfs. Mindfull!

Johann Johannsson Fordlandia Stuc Leuven Cultuur

Ceci n'est pas la BD flamande!

Gisteren naar de vernissage van ‘Ceci n’est pas la BD flamande’ geweest. Er was een fruitsapje, en er waren nootjes. De chips waren al op nog voor de toespraken (Tobback verwelkomde, en twee meneren waarvan de ene niet zo netjes kon spreken en de andere om het andere woord eigenlijk eigenlijk zei, -ik geloof eigenlijk dat hij de baas was van het Vlaams Fonds voor de Letteren, eigenlijk-) hadden opgehouden. Maar het werk van de twintig Vlaamse striphelden was er nog. Heerlijk mooie tekeningen op een erg aantrekkelijke manier ten toon gespreid. Een oude man struikelde over de wielen van een elektrische rolwagen en viel met zijn gezicht voluit op de grond van de Twee Bronnen. Je kon door de hele overvolle zaal het doffe geluid van hoofd-op-grond horen, voelen eigenlijk, want zoiets gaat door merg en been. Ik voelde me enigszins ‘aangesproken’ (een shrink is toch ook een arts, weet je wel), en ging even incognito poolshoogte nemen. Het gezicht van de man was gehavend, zijn wenkbrauw gebarsten, bloedend, maar behoudens een stevige hand om overeind te raken duldde hij geen hulp. Zo gaat dat met oude mannen, op vernissages, van tentoonstellingen, van striptekenaars, Vlaamse striptekenaars, allemaal jong volk, zoals Randall C. (tekening), Brecht Evens, Nix & Kim, Ilah, Conz en ander langharig werkschuw tuig. Dat laatste is een grapje. Denk ik.

Heerlijk O. Gehry

De haven van Düsseldorf, een erg aantrekkelijke pleisterplaats en een paradijs voor architectuurliefhebbers, wordt gedomineerd door de drie fantastische Gehry-huizen, het ‘Neuer Zollhoff’. Miljoenen foto’s moeten al genomen zijn van deze tot de verbeelding sprekende torens, waar je niet op uitgekeken raakt. De 1600 ramen in de grillige huizen zitten in liefst 1531 verschillende op maat gemaakte raamkasten. De ramen lijken uit de gevels te steken en geven het geheel een bijzondere indruk. In ieder geval, de haven zou de haven niet zijn zonder deze drie meesterlijke schoonheden, ook al biedt ze veel meer moois om een dagje kuieren aangenaam te maken .

De nu 80-jarige Californiër Frank Owen Gehry voltooide de gebouwen in 1999. Ander fraais van zijn hand zijn het Gugg in Bilbao (dat ik dolgraag eens wil zien), en de Disney Concert Hall in Los Angeles. Beste burgemeesters, als jullie er in slagen om een gebouw van Gehry neer te poten op een strategies plekje in jullie dorpjes, reken maar dat de broodjes dan gebakken zijn!

architecture gehry neuree zollhof mediahaven

Die Welt gehört dem, der sie geniest (Giacomo Leopardi)...

Dat de Duitsers niet kunnen koken klopt niet (meer). En dat de Duitsers ook alleen maar zuurkool en worst kennen klopt ook niet. Ik heb immers uitstekend gegeten in Düsseldorf. Weliswaar maar één keer, maar het was van de eerste keer prijs. Ik had op het wereldwijde web wat zitten zoeken naar lekkers en vond de webstek van KM747, 'nur einen Katzensprung vom Rhein entfernt', er best wel aardig uitzien. Ik dacht: ‘ik bel’ en ’s anderendaags schoven we aan. Van de buitenkant leek het de eerste de beste ‘Stube’-annex Fawlty Towers-hotel, waar ik nooit naar binnen zou gaan, zelfs niet als ik hoogdringend moet en het volgende estaminet op een halve dagreis verwijderd was. Maar we hadden gereserveerd, en een klein bordje aan een gesloten deur aan de achterkant vermelde ‘KM747’. We gingen naar binnen om de weg te vragen naar het bewuste restaurant, maar het bleek dit hier te zijn. Er was geen weg terug…, gelukkig… Het interieur was aangenaam sober. Rode tegels, roodgeschilderde muren, 7 oude tafels en stoelen van dik leer. Een aardige jongeman, die amper enkele woorden Engels kon uitbrengen bracht ons een heerlijk kwartelgerechtje met aubergine en paprika, een gebakken ganzenlever met een stukje boudin noir, dat bedwelmend lekker was. Het heette dan ook “Himmel & Erde von der gebratenen Gänsetopfleber mit Boudin Noir”. Het was vergeefs wrijven met een broodkorst in het leeggegeten diepe bord. De hemelse smaak was weg. De hoofdschotel “Fasanenbrust auf Trüffelwirsing und Maronenpüree” gleed ook aardig door de keel. Als dessert was er een weinig crème brulée, een chocoladegebakje en een notenijsbolletje. Als je ergens in de buurt van Dusseldorf rijdt, kijk dan op de teller en stop even als deze KM747 aangeeft!

Koffie & Clooney in Düsseldorf!

Net terug van een Bongoweekend en het mag gezegd: Düsseldorf is de moeite van de rit waard. Het weer zat, zoals wel vaker, niet erg mee: koud en miezerig, maar zelfs dan biedt de stad genoeg aangenaams om de dag door te komen. De netjes gesnoeide platanen bieden een mooi gezicht op de stadstorens, en de regen maakt het contrast op een foto alleen maar mooier. We hadden een koffietje in de chocoladezaak ‘Gut & Gerne’, en wilden een chocoladesouvenirtje meenemen, maar toen we op de verpakking van het cacaopoeder ‘Made in Belgium’ lazen hebben we ons toch maar bedacht. Verderop, aan de haven liepen we George Clooney tegen het mooie lijf! Hij was ook koffie aan ’t slurpen.

i

Pastorale Reet **

Van Vlees en Bloed gemist gisteren. In de plaats had ik goed doorbloed vlees in de Pastorale in Reet. Een van de voordelen van het geven van voordrachten, toch, die lekkere achterafjes. De Pastorale is een bijzonder aangenaam restaurant (in Reet, weet je wel, vlakbij Kontich, wat de grappen snel op Torfsnivo brengt). Het prachtige herenhuis is smaakvol ingericht met moderne kunst (er staan onder meer wat beelden van Folon), maar de mooiste kunst komt er op je bord. Er was een amuse-bouche crème brulée van geitenkaas, een voorgerechtje met gemarineerde zalm en ‘strukturen van algen’ (lekker hoor, die strukturen!), een zalig mals stuk vlees met paddestoelen en merg (wat ik, het zuigen aan kapotgebeten beenderen daar gelaten, nooit eerder at), en drie toefjes chocolade (bitter, bitter-zout (erg zout), en zoet). Ik wilde nadien bij nacht en ontij nog naar de Slimste Mens Ter Wereld kijken en spoedde me 65 km huiswaarts maar werd in al mijn haast geflitst, op een slordige 300 meter vóór een flitspaal. Ik meende de flikken te kunnen horen lachen in hun auto. Maar dat zal wel een hallucinatoire beleving geweest zijn. Misschien door de paddestoelen in Reet?

kPeis DaK U Nie Graag Meer Zie

Verdomme, mijn oren lijken vol water te zitten. Ik heb weer het gevoel met mijn kop in een aquarium te zitten. De volumeknop dan maar wat harder. De buren zijn er toch niet. Hoobastank is een Californisch rockgroepje dat me wel al eerder heeft weten te bekoren. Een aangenaam klinkende mix van romantiek (jawel) en snedige gitaarrifs. Zo heb ik het wel graag. 'For(n)ever' is hun nieuwe plaat, die -nog warm- bij de platenboer ligt. Ik had er veel van verwacht, maar niet alle verwachtingen worden ingelost. Oké, platen waar alleen maar steengoeie nummers op staan zijn zeldzaam, maar toch. For(n)ever is niet echt vernieuwend, en dat hoeft ook niet altijd. De plaat is dus heel erg Hoobastank en alleen al daarom de moeite waard. De single 'My turn' is stevig te pruimen, en ook nummers als 'You're the one', en 'So close so far' kunnen zo op een singletje geperst worden. De aanzet van 'The letter' doet me heel erg aan Linkin Park denken (en da's natuurlijk geen kritiek), maar mijn favoriet nummer is 'I don't think I love you anymore'. Klik maar. Allez, toe maar.

Leegte in Parijs

Alweer een nieuwe Vlaamse strip. ‘I love Paris’ van Maarten Vande Wiele heet de eerste graphic trash novel te zijn. Het verhaal speelt in de modewereld van Parijs, waar drie vriendinnen, of wat daar in die wereld moet voor doorgaan, het proberen te maken. Hope, de hoofdfiguur, heeft een gehavend gezicht ten gevolge van een auto-ongeluk, maar een gezegend lijf, en neukt zich naar de top (eerst met de fotograaf, dan met de plastisch chirurg). Chaz wil alleen maar veel geld, en probeert zich met rijk volk onledig te houden (hoewel, onledig is hier echt niet op z’n plaats). Faith gaat over lijken om een zangcarriere uit te bouwen. ‘I love Paris’ is erg fraai Hancokolkachtig getekend, net zoals het vorige werk van Vande Wiele, maar het verhaal is wat mij betreft nogal dunnetjes. Oké, het zou net de bedoeling kunnen zijn om de leegte van deze wereld te illustreren, maar ik verdenk er de striptekenaar van een betere tekenaar dan scenarist te zijn. Wat mij betreft dus een gemiste kans om een echt goed boek te maken.

vlaamse strip graphic novel

Lekker Lissabon

Gepekelde stokvis is wat de Portugezen blijkbaar het meest naar binnen werken. Als je ’t zo ziet liggen op grote stinkende stapels in de winkeltjes ziet het er alles behalve lekker uit, maar in een lokaal restaurantje maken ze er wel iets lekkers van. Je kan de bacalhau in alle mogelijke bereidingen vinden: gefruit met een korstje, met aardappel en ei, met banaan en zout gebak, je zegt het maar. Eerlijke kost. Lekker bereid. Bairo Alto, het oude stadscentrum, stikt van de kleine restaurantjes: soms amper drie tafeltjes groot, en vaak helemaal niet uitnodigend, maar altijd even lekker. Bacalhau is er inderdaad lekker en smaakt helemaal niet zout, en ook het typische rund met schelpjes was eenvoudig (maar) om je vingers af te likken. Bovendien ook twee keer zeeeer lekker gegeten. De eerste keer in het stijlvolle restaurant van het prestigieuze Pestina Palace Hotel, met de collegae waarmee ik die dag een symposium had georganiseerd (Tom B. uit Denemarken, Lindy J. uit Noorwegen en Berta F. en Nuno B. uit Portugal), de tweede keer uitgenodigd met J., S. en E., in Eleven (foto) op een uitgelezen locatie, bovenaan het park Eduardo VII, met een uitzicht over de gehele benedenstad, tot de Taag. De eerste keer, na een zeer geslaagde combinatie van ganzenlever met wilde bospaddenstoelen, een typisch gerecht uit het Noorden van Portugal waarvan ik me de naam niet weet te herinneren, enkel dat het 'Frans meisje' betekent: brood, met een gekookt eitje er in, en rundvlees er op, met een of ander smeersel dat veel lekkerder is dan het woord smeersel laat vermoeden. De tweede keer gepralineerde ganzenlever met gelei van rosé cava, één brokje vis (vraag me niet meer welke) met een gratin van wortel en gember, een stukje rund met citroensaus en fettucine, een koffielepeltje ijskoude ‘amuse bouche’ en een stukje appeltaart met Engelse saus en caramelijs. ‘Gheweldeg!’, hoor ik Wally al zeggen. Als je in Lissabon passeert en je hebt honger en wat stuivers te veel: zeg niet dat je niet weet waar ze te spenderen.

eleven lisbon lissabon lisboa pestanan palace

Portugees zakkenrollen, Les I

Twee keer bijna gerold, op het anders erg goedkope openbare vervoer in Lissabon. Voor 4 euro en een beetje rijd je de hele dag rond op bus, tram en de stokoude Eletrico (foto). Als je niet oplet wordt het echter een vrij dure rit. Het krioelt van de zakkenrollers. J.’s handtas was in een fractie van een seconde open, maar vergeefs. Twee keer hebben ze geprobeerd, maar het lukte niet. Ze gaan erg systematisch te werk, met een paar tegelijk. Je kan ze eigenlijk al ‘spotten’ nog voor je de metro of de tram opstapt. Een paar gaan voor, en een paar blijven achter. Degene die voor je in of uitstappen houden je dan tegen, op een erg opvallende maar toch verwarrende manier. Eentje houdt zijn elleboog of voorarm horizontaal tegen je borstkas, en blijft je dan enkele ogenblikken zo tegenhouden, -de eerste keer deed de man alsof hij moeite had zich recht te houden bij het opstappen van de metro-, zodat je geneigd bent met je handen zijn arm weg te duwen. Als je dat doet dan ben je een portefeuille armer. Ik keek de dief echter recht in de ogen met mijn hand op mijn portefeuille, zodat ik nog steeds over mijn paspoort en bankkaarten beschik, en veilig huiswaarts kon vliegen.

eletrico 28 electrico lisboa lisbon lissabon

Lissabon, regenachtig en bewolkt.

Da’s al de tweede keer dat ik Lissabon in de regen zie. Vorig jaar enkel een flauw zonnetje, net genoeg om nog een koffietje mee te pikken voor het vertrek naar de luchthaven; nu een hele dag miezerig grijs weer en een wind die mijn paraplu aan flarden blies. De lucht is dan wel mooier voor de foto’s; da’s een troost.

ponte 25 de abril

Foto 1: Praça do Commercio; Foto 2: Metro, Marques de Pombal; Foto 3: Belem, Ponte 25 de Abril in de mist.

Pasteitjes in Lissabon.

Heerlijk zijn ze, de Pasteis de Belém. De dag dat ik aankwam meteen een wandeling gemaakt van het hotel naar de Belémwijk, om ze opnieuw te proeven. Je zou er speciaal voor naar Lissabon vliegen. Met tienduizenden worden ze verkocht, en voor geen geld. Twee koffies en vier gebakjes voor 5 euro. Onderweg een mooie versleten kiosk, vlakbij het Egas Moniz ziekenhuis...
r

Dolle Dulli & Lome Lanegan

Ik had er lang naar uitgekeken en veel van verwacht, 'An evening with' Greg 'Afghan Wig' Dulli en Mark Lanegan in de AB, woensdag jongstleden. Maar ik was toch enigszins teleurgesteld, toen ik op weg naar de auto, met mijn vingers onder de tartaarsaus die rijkelijk over mijn Brusselse zak frieten liep, mijn gedachten over het 'intieme' concert liet gaan. Ik had de stem van Lanegan liever wat meer op de voorgrond gezien. Mark zat het hele concert met beide handen op de knieën, schier bewegingloos, zonder ook maar enige interactie met het publiek. Zijn stem is natuurlijk onovertroffen, en in de nummers waarin hij ze volop mocht gebruiken trilde hij moeiteloos alle vastzittende slijmen in de verkouden longen van Jan Publiek los. Maar het mocht wel wat meer van dat zijn. Greg Dulli, wiens stem ik zeker ook kan pruimen, leek de hele avond niet te willen onderdoen voor zijn maatje Mark en riep meer dan hij zong, en niet zelden zo vals ('dissonant', noemen sommigen dat vergoelijkend) als een geile kater die je 's ochtends maar al te graag van je vensterbank wil pleuren. Het leek alsof hij het simpelweg niet kon verdragen dat uit het keelgat van de somber ogende Lanegan, zo'n mooie geluiden kwamen. Hij verloor er echter niet zijn zin voor humor door, en voor het tweede bisnummer vroeg hij droogweg aan de stilaan steengeworden Langean: 'Mark, would you like to introduce this next song?'. De zaal plat. Met een milde instelling kon je dit concert zeker de moeite waard noemen, maar met de Staat van Dienst van Deze Heren had het sterker gekund, veel sterker.

Voila zie...

...lang geleden dat ik nog een krop in de keel had bij het nieuws. Even leek het mis te gaan, toen Defensiepoedel-De-Crem in beeld kwam, maar toch heeft hij de emotie niet kunnen bederven. No he couldn't. Joepie voor Obama.

From Hell

Just finished From Hell.... een vuistdikke strip. Een graphic novel, zoals dat zo mooi heet. In From Hell (1999) vertelt de Brit Alan Moore het verhaal van Jack the Ripper, de illustere onbekende die in Londen aan het eind van de 19de eeuw 4 prostitués ombracht en gruwelijk verminkte; organen werden verwijderd en in hun gezicht stonden rituele symbolen gesneden. Tot op vandaag is onduidelijk wie Jack was, maar in From Hell worden alle bekende feiten aaneengeregen tot een sluitende theorie. De theorie leidt naar een arts, de lijfarts van koningin Victoria, die van haar de opdracht kreeg de vrouwen te elimineren omdat ze op de hoogte waren van de escpades van prins Albert Victor. Een verhaal van alle tijden dus... Het boek is getekend door de Schotse tekenaar Eddie Campbell, die met een scherpe pen een lugubere sfeer weet te schetsen en bijdraagt tot de spanning die in het verhaal zit. Het ruwe cockney-taaltje versterkt de rauw realistische sfeer van het boek. De lijfarts, dokter Gull, is lid van de vrijmetselarij, en voert de moorden uit op een manier die hij de vrijmetselarij waardig acht. De man wordt naderhand door zijn medebroeders op zijn beurt netjes opgeruimd. Scotland yard, in de persoon van inspecteur Abberline, komt achter de waarheid, maar moet natuurlijk zijn mond houden. Je zou gaan denken dat dat hetgene is waar topflikken en dies meer het best in zijn. Zwijgen. By the way, blijkbaar deed deze strip dienst als blauwdruk voor een gelijknamige film van Albert Hughes (2001), met Ian Holm in de ripperrol en Johnny Depp als de inspecteur. Iemand deze film gezien?

Years of Refusal

‘I’m doing very well’, opent Morrissey in het eerste nummer, ‘Something is squeezing my skull’, van zijn nieuwe langspeler. De nieuwe Mozzer, en volgens de grootmeester ook de laatste, is (na een eerste beluistering) niet meteen verrassend. Het is een plaat zoals we ze van zijne Geweeklaag gewoon zijn, een goeie popplaat. Sommige nummers vinden al meteen een vast plaatsje in je gehoorgang. ‘When Last I Spoke to Carol’, bijvoorbeeld, is zo’n opgewekt popnummer, waarop je spontaan neigt een rondedansje te plegen. De eerste single ‘I’m throwing my arms around Paris’, en ‘That’s how people grow up’ zijn echte traditionele mozzermeezingers, kort en goed, zoals steeds. De hoes van ‘Years of refusal’ is erg geslaagd, en zet de echte fans aan tot oeverloos geïnterpreteer van dit slag: “So he's left holding the baby, right? That's his inner child? Why's there a "W" (or a butterfly?) on the tot's forehead and that mark on Morrissey's arm? Very Lil Wayne. The man (caterpillar) becomes the child (butterfly)? Very Wordsworth. Hopefully we get a bigger image soon so we can make out some of these finer points and see what M's trying to communicate to us...”.

Morrissey is tot op heden de enige die me ooit 'zotte kosten' heeft doen maken, voor een ticket op eBay. Een concertje in 2009, aan een gewone prijs dit keer, zou ik wel zien zitten. Kom op Mozzer, please the press in Belgium!

Pp vn d bvnst plnk!

...delirant. Doet me heel erg aan Hole denken, maar een kniesoor die daar om maalt...

Tweewaters, Leuven.

Stel U even voor... U rijdt Leuven binnen vanuit Mechelen..., aan de linkerkant de mastodont Stella Artois (producent van wat de Engelsen Wife-beater noemen), aan de rechterkant, waar nu een gapende verpauperde vaartkom ligt, een futuristisch aandoend centrum waarin de huidige graansilo's je uitnodigen, nee, verplichten om snelheid te minderen (da's lekker meegenomen, want tegen de tijd dat dit prestigieuze nieuwbouw en renovatieproject klaar is, zal in Leuven in elke verlichtingspaal en in elk verkeerslicht een snelheidscamera zijn ingebouwd). Bovenop die silo's een balk die 18 meter boven de vaartkom uitsteekt. Daarin een 5-sterrenhotel, 120 silokamers, een loungerestaurantje met 360° zicht over Tobbackland, en een publiek balkon (voor elke Leuvenaar en niet Leuvenaar, en voor wie zijn leven in schoonheid wil eindigen). Kijk, dat vind ik nou mooi. Tweewaters zal het heten. Ik wou dat ik de centen had om daar een loftje te kopen. Voor mijn oude dag. Dicht bij alle voorzieningen. Bereikbaar met rolstoel en looprekje. Wat wil je nog meer!

Flitspalen Leuven Silo Vaartkom Stephan Beel

Winteravond...

Horstday On Ice

Een prachtige dag. Terwijl half Vlaanderen op de Damse vaart aan het schaatsen was, of in de Ardennen schouders ontwrichtte bij het langlaufen, gleden wij met hoogstens een paar tientallen mensen gracieus op de slotgracht van het Kasteel van de Rode Ridder. Gracieus is veel gezegd; de meesten, mezelf incluis, gingen toch wel enigszins onzacht tegen het aardoppervlak. Maar het ijs was dik genoeg, rond het Kasteel van Horst. Jammer dat we dit niet eergisteren al deden, toen alle bomen wit waren en de horizon een adembemend schouwspel presenteerde.

Oude Graanjenever & Smogalarm!

Naar jaarlijkse burengewoonte werden vandaag de kerstbomen gezamenlijk in de fik gestoken. Er is dan koffie, en rode en groene soep, en iedereen wenst je een aangenaam en gezond jaar, en de meesten menen het nog ook. Er is altijd ook voldoende drank voorzien. Vandaag voor 't eerst wodka en oude graanjenever gedronken. Liep lekker binnen eigenlijk.

Ik had nog gedacht dat het niet zou doorgaan, de kerstboomverbranding, maar het mocht, en het smogalarm is niet eens afgegaan!

What's the f*cking use!

Lap, weer een brok ergernis! Al dat oneindige ge-sms of getelefoneer naar de radio. Het lijkt wel of vandaag alles, maar dan ook écht álles wat wordt uitgezonden niet meer als bedoeling heeft om mensen iets (cultuur om maar iets te noemen) bij te brengen, laat staan te 'entertainen', maar om ze aan te zetten om te sms-en, zodat er geld uit hun gsm wordt geschud. Degoutant vind ik dat. Het begint al 's ochtends bij Thomas die op staat. En als ik 's middags van K. naar L. rijd dan is het van dattum met Sofie en haar wereld. Ok, Thomas is een lekker wijf, en Sofie ook, en ik kan hun beider programma best wel pruimen, maar waarom sms-en 12.000 mensen naar 'De Wereld van Sofie' om dé oplossing op één of andere bedenking van Sofie door te stralen. Fijn! Er zijn dan 12000 berichten binnengekomen (kassa kassa) en dan bellen ze eenvoudigweg een expert op die het antwoord geeft, en komt geen enkel van die 12.000 pipo's aan het woord. Waarom niet gewoon goeie programma's proberen te maken, da's al moeilijk genoeg....
-
Ach,..ik word oud...

Mijn Goede Voornemens....

...ga ik niet aan jullie neus hangen!

Boeddha (5,6,7 & 8)

Het waren koopjes, de laatste 4 delen van 'de allermooiste literaire manga ooit'. 'Ananda' (deel 6) is een kleine dreumes wiens moeder wordt vermoord, waarna hij besluit om de mensheid te haten en de dood van zijn moeder te wreken. Je snapt het al. Ananda wordt een meedogenloze moordenaar, wordt verliefd op een stomme (ze kan niet spreken, weet je wel) maar mooie slavin (de meeste vrouwen in deze manga mogen er best wel zijn), en ontdekt dat hij door de duivel wordt beschermd. Hij is 'untouchable' maar moet in ruil daarvoor Boeddha uit de wereld helpen. Boeddha heeft ondertussen enige geestelijke maturiteit verworven, en zit niet om een klein of middelgroot wonder verlegen. Hij kan vuur doven en hout klieven. Ok, da's geen kunst, dat kan ik ook, hoor ik je denken. Alleen heb jij er een emmertje water en een kliefhamer voor nodig. En Hij doet het met de kracht van zijn gedachten. Een straf toertje van Boeddha is dat hij zijn rivaal Ananda uit de dood doet herrijzen om van hem een goed mens te maken. En passant krijgen we nog wat goeie raad voor een goed leven: we moeten ons hart sluiten voor elk verlangen, want alle mensen die branden van verlangen worden uiteindelijk door dat vuur verteerd....

De rest van de reeks is eigenlijk meer van hetzelfde. Osamu Tezuka, zet met Boeddha een bijzonder sterke reeks neer, maar ze was nóg sterker geweest als ze op de helft van het huidige aantal bladzijden was getekend. Schrijven is schrappen!

Namen noemen...

Waar 'Vlaanderen Vakantieland' al niet goed voor is: een dagje Wallonië. Jawel, op schoolreis heb ik ooit de Citadel van Namen getrotseerd, maar het stadje zelf zat niet in mijn herinnering, en hebben we waarschijnlijk als 'school' links laten liggen. Namen heeft nochtans een bijzonder aangenaam winkelcentrum met leuke kleine straatjes, opvallend veel erg smaakvolle winkeltjes, antiquariaten, en eetcafeetjes, waar we soms zelfs in het Nederlands werden aangesproken en bediend. Sofietje heeft er trouwens een theehuisje.

p

Naar de ondeugende tekeningen van Felicien Rops zijn we niet geraakt, maar we hadden wel wat lekkers in 'Le Temps des Cerises', een erg rood ingericht piepklein restaurantje. Niet meteen de meest verfijnde keuken maar eerlijke en degelijke boerenkost. Ik had een 'Bäckeoff du Caveau d'Eguisheim', wat een pot met aardappelen, selderij, varken, rund en lam met Riesling bleek te zijn. Na zo'n pot word je nog niet zo makkelijk van je stuk gebracht. Ik had eigenlijk de 'Tripoux de veau' willen proberen, maar ik durfde weer niet...

Lijstjestijd!!!

Yes, lijstjestijd! Ik heb ze even geteld op mijn computer, de cdtjes van 2008 die ik in 2008 heb 'aangeschaft'. Ongeveer eentje per week. 52 dus. En ik moet zeggen dat er toch wel wat aangename deuntjes bij zitten. Als ik het lijstje zo overloop zou je haast denken dat ik een brede muzieksmaak heb. Mijn top 3 is, zonder veel aarzelen: Staind (foto 1), Sigur Ros en Kings of Leon (foto 2). De rest van de sterren staan hieronder...

j

****
Antony & The Johnsons – Another World (hij/zij komt, joepie, naar Brussel!)
Bob Mould – District Line (teruggevonden via facebook, MusicILike)
dEUS – Vantage Point (super live!)
Elbow – The Seldom Seen Kid
Isobel Campbell & Mark Lanegan – Sunday at Devil Dirt
Johann Johannsson – Fordlandia (komt naar Leuven!)
Kings of Leon – Only By The Night
Lorreena McKennitt – A Midwinter Night’s Dream (eeuwigdurend mooi)
Marianne Faithfull – Easy Come Easy Go (doet me zin krijgen in roken, ook al is het 28 jaar geleden)
Mercury Rev – Snowflake Midnight
Nick Cave & The Bad Seeds – Dig Lazarus Dig (keihard in de auto)
Sigur Ros – Med Sud… (ach...)
Staind – The Illusion of Progress (een echt oorgasme!!)
The Script – The Script
The Smiths – The Sound of The Smiths (The Smiths, altijd The Smiths)
The Verve - Forth
g
***
Arsenal – Lotuk
Bloc Party - Intimacy

Gutter Twins - Saturnalia
Katy Perry – One of the Boys
Lambchop – OH(ohio)
Portishead - Third
Racoon – Before You Leave
Sharleen Spiteri – Melody
Smashing Pumpkins – American Gothic
Snowpatrol – A 100 Million Suns
The Last Shadow Puppets – The Age of The Understatement
TV on the Radio – Dear Science,


**
Amy McDonald – This is the Life
Coldplay – Viva la vida
Jack Johnson – Sleep Through The Static
Jef Neve Trio – Soul in a Picture
Linkin Park – Road to Revolution (de muziek is goed, maar en zijn al 28 cds mee gevuld, melken melken melken...) (foto onder)
Milow – Coming of Age
Slipknot – All hope is gone
Stereophonics – Decade in the sun (alleen al voor Have a nice day...)
The Streets – Everything is borrowed
h

*
Keane - Perfect Symmetry
Novastar – Almost Bangor (allez, toch een * dan, uit chauvinisme)

Marta Wainwright – Metallica - Madonna – Kaiser Chiefs – Scala – Oasis vond ik niet de moeite en kunnen waarschijnlijk plaats maken voor beter werk. Mogwai (Young Team), Motek (Port Sunshine), Mudhoney (The Lucky Ones), The Cure (4:13 Dream), The Dears (Missiles) en The Raconteurs (Consolers of the Lonely) moet ik nog wat beter beluisteren om ze te 'sterren'. Op naar 2009!

Il y a longtemps que je t'aime ***

‘Zeg, het zijn altijd Franse films tegenwoordig…’. Zei Y. Het was de tweede die we in evenveel weken van bij de videoboer meebrachten. Het is een boerin eigenlijk. En nu ik het bedenk, ik weet eigenlijk niet eens of er een boer bijhoort, bij de videoboerin. Maar goed, dat doet niet ter zake. Franse cinéma, daar ging het over. Ik lust er wel pap van, meestal. 'Manon des Sources', 'Amélie...', 'La gloire de mon père'... Maar de eerste film die we afgelopen week huurden viel me bijzonder tegen. ‘Paris, je t’aime’ (Diverse cineasten, 2006) is een lappendeken van korte schetsjes over Parijs. Niet meteen een geslaagde operatie. De lappendeken is hier en daar wel erg dunnetjes. Af en toe een mooi stukje, akkoord, maar sommige zijn ronduit ergerlijk. Jammer van de avond. Niet huren dus, die film. Gisterenavond, bij de eerste beelden van ‘Il y a longtemps que je t’aime’ (Philippe Claudel, 2008) dacht ik: ‘Nee, toch niet opnieuw…’ De film begint met een weinig tot de verbeelding sprekende koude fotografie en cameravoering. Maar al snel wordt duidelijk dat er wel wat meer achter zit. Juliette (Kristin Thomas Scott) is 40 als ze na 15 jaar uit de gevangenis komt, en bij haar zus, die ze nooit heeft teruggezien, intrekt. Gedurende het grootste deel van de film blijft het onuitgesproken waarom ze zo lang heeft ‘gezeten’, maar het is duidelijk dat je niet voor nix 15 jaar achter de tralies gaat. Gaandeweg wordt de figuur van Juliette wat opener, toegankelijker, en zoals Dennis Van Dessel aardig beschrijft, ook fysiek mooier, ‘alsof haar gezicht letterlijk smelt na lange tijd bevroren te zijn geweest in een verdriet van 15 jaar’. Wat dat verdriet inhoudt, begrijp je pas helemaal aan het einde van de film, en het is geen spijt over haar 'misdaad'. Na de laatste indrukwekkende wending blijf je wat verweesd achter, geconfronteerd met hoe je in de loop van de film over Juliette bent gaan denken, en hoezeer je begrip kon opbrengen voor hoe haar nieuwe omgeving met haar omging. Mooi werk van Claudel. Ik moet dringend zijn 'Het verslag van Brodeck', dat ik onlangs van A. & P. kreeg, lezen.

Goed gewerkt...

Het was afgelopen week erg stil on the blog. Heb nochtans ettelijke uren voor het schermpje gezeten. Zonder nek- of rugpijn dankzij het Bakker Elkuizen standje. En het heeft geloond. Planning perfect gelopen; de laatste twee manuscripten klaar! Eentje over de geheugenproblemen, of liever de afwezigheid ervan, na elektroconvulsietherapie, en eentje over wat de tevredenheid van mensen die elektroconvulsietherapie hebben gekregen, voorspelt.
Nu nog alle werk bundelen, een voor- en een nagerechtje verzinnen, een dankwoordje er bij en klaar. Mag wel stilaan, na 5 jaar noeste arbeid tussen de soep en de schatjes van patatjes. Voila. Dat self-inflicted schouderklopje had ik even nodig...

Twee aanraders...

Gisteren een brainstormnamiddag van de Vlaamse vereniging voor Psychiatrie. Je weet wel, zo van 'waar zijn we', en 'waar gaan we naar toe'. 's Avonds ging het in elk geval richting Beveren. Het cholesterolgehalte op peil brengen in restaurant Le Salsifis. Een niet zo grote, aangename eettent in Beveren, waar Kristof Stevens en Evy Goossens zeer goeie kwaliteit voor een erg treffelijke prijs serveren. We aten, na een paar heerlijke amuses-gueules, onder andere tarbot en ’carrillera’, moes van broccoli en sabayon van morilles, en hertenkalf, crème van pastinaak, en gedroogde en gebakken schorseneer, en een toetje van toffee, hazelnootroomijs, peer en chocolade. Het uurtje terugrijden deed ik met Johann Johannsson's Fordlandia in mijn oren. Muziek uit Sigurrosland om bij weg te glijden naar verre oorden waar het rustig zonnig is, en de blaren van de bomen zachtjes ruisen, terwijl je heel voorzichtig het blad van het boek waarin je bent verzonken omdraait en de aangename dikte ervan tussen je vingers voelt... Luister maar...

Twee aanraders dus, deze keer. Eten en muziek. Wat wil een mens meer. En, by the way, meneer Johannsson (foto) komt naar het STUC in Leuven, heb ik net gelezen. In februari. Volgend jaar.

Eureka!

Ik had er vroeger al naar gezocht, maar de zoektocht opgegeven wegens 'te lomp', maar nu heb ik er toch eentje op de kop kunnen tikken, zij het allerminst voor een prikje. Het is een ergonomische portable pc-houder. Ik krijg altijd een wee gevoel in mijn maag bij de term ergonomisch. Doet me denken aan 'speciale schoenen', zo van die hele dikke blinkende zwarte, met hoge zolen. Nee. Ik was op zoek naar een scherm, omdat enkele uren achter de pc stilaan een marteling zijn geworden voor mijn vege lijf. Op mijn vruchtloze omzwervingen om een Apple-scherm te vinden dat ik aan mijn Dell kon koppelen, ben ik uiteindelijk beland bij dit standje van Bakker Elkhuizen, waar ik niet alleen mijn pc op een elegante manier in kwijt kan, maar bovendien mijn papier netjes voor me op de stand kan leggen. Het prijskaartje viel heel erg tegen (zo'n slordige €160. Ik deelde dit door de prijs van een beurt bij de osteopaat en kwam aan een paar behandelingen). En nu maar hopen dat mijn rug en nek dit ook ok vinden.

Day off, off day...

Gisteren was balen. Het was geleden van toen de dieren nog spraken dat ik samen met L. een dag vrij had. We zouden de kids naar school brengen en dan naar de stad, een koffietje, wat kerstinkopen doen, een platte televisie kiezen, een scherm voor de portable halen, wat lekkers gaan eten. Tot we om vier uur 's nachts werden gewekt door het gehuil van S., die even later de boel onderkotste. En opnieuw. En nog es. Met één gulp zurige brei was ons dagje vrij naar de haaien. Thuisblijven dan maar. Misschien kon ik ondertussen wel een scherm voor de pc halen? Toch maar even bellen of zo'n Apple scherm past op mijn portable. 'Als je portable recent is, dan is er geen probleem, meneer, maar we hebben ze niet in voorraad'. 'Geen probleem, bedankt'. Even een andere dealer zoeken... en de auto in voor een lange rit naar Hasselt. 'Jazeker meneer, die schermen hebben we in voorraad' 'Ze passen toch zeker op deze pc?' 'Ah, nee, meneer, daarvoor moet ge een andere aansluiting hebben', zong de man. Ik kon hem moeiteloos de Limburgse strot omdraaien. Onverrichterzake de lange rit terug. Thuisgekomen was er telefoon. Het ziekenhuis. Toch wel een noodsituatie, dus maar beter vertrekken. Op de weg terug aanschuiven omdat een geblondeerde dame met een veel te grote defecte wagen de ring versperde, en dan het frietkraam overvol. 'Nee, dat kan ik er niet meer bijhebben.' 's Avonds in slaap gesukkeld voor de bijzonder mooi gefotografeerde (elk beeld zit tot in de kleinste details goed), maar voor een off-day net iets te trage prent 'The banishment' (Zvyagintsev, 2007), waarin een mooie vrouw haar man vertelt dat ze zwanger is, en dat het kind het zijne niet is....

Hij doet het weer...

Af en toe een beetje ergernis kan ook es deugd doen. Da's waar. Maar dan af en toe, en een beetje, en dus niet elke keer je de knop van de TV omdraait en het nieuws ziet waar altijd wel iets over de defensiepoedel wordt verteld. Blijkbaar heeft de man de bloemetjes wat al te fel buitengezet op één of andere missie in New York, zo vertelt tenminste het Hollandse barmeisje van het Belgische café in the Apple op haar blog. "Nu weten we allemaal dat we de Belgische trots niet bij mijnheer De Crem moeten leggen maar wat ik gisteren heb gezien heeft mij diep diep diep beschaamd gemaakt om mijzelf residente van Belgie te noemen. Blakend over Adamo, De Strangers en andere Vlaamse folklore liep hij te lallen tegen zijn Amerikaanse delegatie dat dit hetgene was waar Belgie al about was, Vlaamse folklore en bier… door het restaurant liep hij te lallen over de lichtjes van de Schelde ( maar dan zong hij de lichtjes van defensie…). Ook andere Vlaamse folkores werden getransformeerd door de minister himself in behoorlijk vulgaire liedjes waar hijzelf het hardste om liep te lachen." Waarom verbaast me dat nu niet?

Eelt en bruine tepels (of roze)...

De zaal was uitverkocht, maar we werden opgebeld door een vriendelijke dame die ons vertelde dat we op de wachtlijst stonden, en alsnog naar de voorstelling konden. Goed nieuws, want Eelt van Wouter Deprez loont de moeite van het wachtlijsten. L. was aan het werk, dus ik was er samen met S., de zus van R., die Wouter coacht. En het resultaat mag er zijn. Deprez speelt, het is ondertussen genoegzaam gekend, zijn 72-jaar oude vader, Frans ('niet Jean-Philippe, niet Jean-Pierre, niet Jean-Jeaques, nee, veel eenvoudiger en toch ook Frans'), West-vlaamse meubelmaker en prototype vader en man. Net zoals Verhulst in Godverdomse dagen, houdt Deprez ons in Eelt een spiegel voor. Een spiegel waarin elk van ons ons' vader zal herkennen, en een spiegel waarin veel mannen zichzelf als vader zien, en als man, grootsprakerig en vuilbekkend, met een klein hartje en bang voor gevoelens.... Vooral de telefoongesprekken zijn schrijnend herkenbaar:

-

Zoon: Allo, pa

Vader: Jah...

Zoon: oe est?

Vader: .. goed...

Zoon: Ja?

Vader: ..jah..

Zoon: Ah, allez dan.

Vader: Jah...

Zoon: 'k ga je laten, hé pa.

Vader: Ja...

-
Deprez weet in deze voorstelling te ontroeren, maar er kan natuurlijk ook veel en onbedaarlijk gelachen worden, met de soms vrij gortige grappen, en met de meestal bijzonder geslaagde interacties met het overigens erg makke Tiense publiek ('Hoeveel kinderen hebt ge, Prudent' 'Acht? Erg voorzichtig zijt ge dan toch precies niet geweest'). Om het ijs te breken begon Deprez aan het begin van de voorstelling een lofzang over de borsten van de aanwezige vrouwen, om zich progressief te concentreren op (de borsten van) één meisje, Sarah, vooraan in de zaal, aan wie hij uiteindelijk vroeg of haar tepels roze dan wel bruin waren... Ze heeft het niet verteld...

Enfin, Eelt is een avond van hoge kwaliteit, voor weinig geld! Meer van dat.

Sint in Zicht! Piet Verdriet.

My Ol' Man grows older, en voor zijn 70ste hadden we een weekendje Zeeland gepland. Eigenlijk even ver rijden als de Spuuglelijke Vlaamsche Kust, maar oneindig veel mooier, en ongerepter. Bovendien werd de boot uit Spanje verwacht. Sinterklaas kwam met zo'n slordige 80 Zwarte Pieten met een grote schuit het haventje van Zierikzee binnengevaren. De brave man had lekkers mee ('pepernoten'), en de Pieten konden hun pret niet op en speelden de hele middag muziek en brachten peuters aan het huilen.

Ook S. was niet zo'n Grote Held als soms. Hij bleef op een veilige afstand van de Zwarte Kindervrienden. Bij Malle Jantje, later in Veere, was hij weer zijn oude zelf en kon hij weer gekkebekken.

Zeeland is mooi, en in staat om rust te brengen in een druk hoofd. Een aangename plaats om wat te zitten. Ook al is zitten ook een werkwoord.

Eindeloos Genieten! Met ruis in de oren...

Eindelijk Sigur Ros bezig gezien. Het was zoals ik had verwacht: Adembenemend, en van Intiem tot Overdonderend Luid ('Bombastisch', vond L., maar dat vond ik zelfs geen kritiek). Na een paar mislukte pogingen in het afgelopen jaar kon ik zanger/gitarist Jónsi Birgisson eindelijk een paar strijkstokken zien kapotspelen op zijn Les Paul’s gitaar. Het resultaat was een erg beklijvend concert, evenwichtig opgebouwd, en geschraagd door een, -hoe kan het anders-, schitterend beeld- en lichtspel. In het eerste deel groeide het concert naar een apotheose waarin heel Vorst Nationaal rechtstond en meeklapte op de tonen van Gobbledigook, daarbij geholpen door wat extra slagwerkers van het groepje For a Minor Reflection (dat een overigens fijn voorprogramma speelde), terwijl een sneeuw van gekleurde snippers over de Vorstelijke hoofden neerdwarrelde. Betoverend. Na de plaspauze kwamen de jongens terug voor een drietal beresterke nummertjes, waarvan het laatste, Untitled 8, gewoonweg iedereen uit de sokken blies. De zaal wilde na 1 uur en 45 minuten méér, en de jongens van Sigur Ros kwamen nog twee keer beleefd terug voor een buiging, waarna elkeen tevreden huiswaarts kon.