Namen noemen...

Waar 'Vlaanderen Vakantieland' al niet goed voor is: een dagje Wallonië. Jawel, op schoolreis heb ik ooit de Citadel van Namen getrotseerd, maar het stadje zelf zat niet in mijn herinnering, en hebben we waarschijnlijk als 'school' links laten liggen. Namen heeft nochtans een bijzonder aangenaam winkelcentrum met leuke kleine straatjes, opvallend veel erg smaakvolle winkeltjes, antiquariaten, en eetcafeetjes, waar we soms zelfs in het Nederlands werden aangesproken en bediend. Sofietje heeft er trouwens een theehuisje.

p

Naar de ondeugende tekeningen van Felicien Rops zijn we niet geraakt, maar we hadden wel wat lekkers in 'Le Temps des Cerises', een erg rood ingericht piepklein restaurantje. Niet meteen de meest verfijnde keuken maar eerlijke en degelijke boerenkost. Ik had een 'Bäckeoff du Caveau d'Eguisheim', wat een pot met aardappelen, selderij, varken, rund en lam met Riesling bleek te zijn. Na zo'n pot word je nog niet zo makkelijk van je stuk gebracht. Ik had eigenlijk de 'Tripoux de veau' willen proberen, maar ik durfde weer niet...

Lijstjestijd!!!

Yes, lijstjestijd! Ik heb ze even geteld op mijn computer, de cdtjes van 2008 die ik in 2008 heb 'aangeschaft'. Ongeveer eentje per week. 52 dus. En ik moet zeggen dat er toch wel wat aangename deuntjes bij zitten. Als ik het lijstje zo overloop zou je haast denken dat ik een brede muzieksmaak heb. Mijn top 3 is, zonder veel aarzelen: Staind (foto 1), Sigur Ros en Kings of Leon (foto 2). De rest van de sterren staan hieronder...

j

****
Antony & The Johnsons – Another World (hij/zij komt, joepie, naar Brussel!)
Bob Mould – District Line (teruggevonden via facebook, MusicILike)
dEUS – Vantage Point (super live!)
Elbow – The Seldom Seen Kid
Isobel Campbell & Mark Lanegan – Sunday at Devil Dirt
Johann Johannsson – Fordlandia (komt naar Leuven!)
Kings of Leon – Only By The Night
Lorreena McKennitt – A Midwinter Night’s Dream (eeuwigdurend mooi)
Marianne Faithfull – Easy Come Easy Go (doet me zin krijgen in roken, ook al is het 28 jaar geleden)
Mercury Rev – Snowflake Midnight
Nick Cave & The Bad Seeds – Dig Lazarus Dig (keihard in de auto)
Sigur Ros – Med Sud… (ach...)
Staind – The Illusion of Progress (een echt oorgasme!!)
The Script – The Script
The Smiths – The Sound of The Smiths (The Smiths, altijd The Smiths)
The Verve - Forth
g
***
Arsenal – Lotuk
Bloc Party - Intimacy

Gutter Twins - Saturnalia
Katy Perry – One of the Boys
Lambchop – OH(ohio)
Portishead - Third
Racoon – Before You Leave
Sharleen Spiteri – Melody
Smashing Pumpkins – American Gothic
Snowpatrol – A 100 Million Suns
The Last Shadow Puppets – The Age of The Understatement
TV on the Radio – Dear Science,


**
Amy McDonald – This is the Life
Coldplay – Viva la vida
Jack Johnson – Sleep Through The Static
Jef Neve Trio – Soul in a Picture
Linkin Park – Road to Revolution (de muziek is goed, maar en zijn al 28 cds mee gevuld, melken melken melken...) (foto onder)
Milow – Coming of Age
Slipknot – All hope is gone
Stereophonics – Decade in the sun (alleen al voor Have a nice day...)
The Streets – Everything is borrowed
h

*
Keane - Perfect Symmetry
Novastar – Almost Bangor (allez, toch een * dan, uit chauvinisme)

Marta Wainwright – Metallica - Madonna – Kaiser Chiefs – Scala – Oasis vond ik niet de moeite en kunnen waarschijnlijk plaats maken voor beter werk. Mogwai (Young Team), Motek (Port Sunshine), Mudhoney (The Lucky Ones), The Cure (4:13 Dream), The Dears (Missiles) en The Raconteurs (Consolers of the Lonely) moet ik nog wat beter beluisteren om ze te 'sterren'. Op naar 2009!

Il y a longtemps que je t'aime ***

‘Zeg, het zijn altijd Franse films tegenwoordig…’. Zei Y. Het was de tweede die we in evenveel weken van bij de videoboer meebrachten. Het is een boerin eigenlijk. En nu ik het bedenk, ik weet eigenlijk niet eens of er een boer bijhoort, bij de videoboerin. Maar goed, dat doet niet ter zake. Franse cinéma, daar ging het over. Ik lust er wel pap van, meestal. 'Manon des Sources', 'Amélie...', 'La gloire de mon père'... Maar de eerste film die we afgelopen week huurden viel me bijzonder tegen. ‘Paris, je t’aime’ (Diverse cineasten, 2006) is een lappendeken van korte schetsjes over Parijs. Niet meteen een geslaagde operatie. De lappendeken is hier en daar wel erg dunnetjes. Af en toe een mooi stukje, akkoord, maar sommige zijn ronduit ergerlijk. Jammer van de avond. Niet huren dus, die film. Gisterenavond, bij de eerste beelden van ‘Il y a longtemps que je t’aime’ (Philippe Claudel, 2008) dacht ik: ‘Nee, toch niet opnieuw…’ De film begint met een weinig tot de verbeelding sprekende koude fotografie en cameravoering. Maar al snel wordt duidelijk dat er wel wat meer achter zit. Juliette (Kristin Thomas Scott) is 40 als ze na 15 jaar uit de gevangenis komt, en bij haar zus, die ze nooit heeft teruggezien, intrekt. Gedurende het grootste deel van de film blijft het onuitgesproken waarom ze zo lang heeft ‘gezeten’, maar het is duidelijk dat je niet voor nix 15 jaar achter de tralies gaat. Gaandeweg wordt de figuur van Juliette wat opener, toegankelijker, en zoals Dennis Van Dessel aardig beschrijft, ook fysiek mooier, ‘alsof haar gezicht letterlijk smelt na lange tijd bevroren te zijn geweest in een verdriet van 15 jaar’. Wat dat verdriet inhoudt, begrijp je pas helemaal aan het einde van de film, en het is geen spijt over haar 'misdaad'. Na de laatste indrukwekkende wending blijf je wat verweesd achter, geconfronteerd met hoe je in de loop van de film over Juliette bent gaan denken, en hoezeer je begrip kon opbrengen voor hoe haar nieuwe omgeving met haar omging. Mooi werk van Claudel. Ik moet dringend zijn 'Het verslag van Brodeck', dat ik onlangs van A. & P. kreeg, lezen.

Goed gewerkt...

Het was afgelopen week erg stil on the blog. Heb nochtans ettelijke uren voor het schermpje gezeten. Zonder nek- of rugpijn dankzij het Bakker Elkuizen standje. En het heeft geloond. Planning perfect gelopen; de laatste twee manuscripten klaar! Eentje over de geheugenproblemen, of liever de afwezigheid ervan, na elektroconvulsietherapie, en eentje over wat de tevredenheid van mensen die elektroconvulsietherapie hebben gekregen, voorspelt.
Nu nog alle werk bundelen, een voor- en een nagerechtje verzinnen, een dankwoordje er bij en klaar. Mag wel stilaan, na 5 jaar noeste arbeid tussen de soep en de schatjes van patatjes. Voila. Dat self-inflicted schouderklopje had ik even nodig...

Twee aanraders...

Gisteren een brainstormnamiddag van de Vlaamse vereniging voor Psychiatrie. Je weet wel, zo van 'waar zijn we', en 'waar gaan we naar toe'. 's Avonds ging het in elk geval richting Beveren. Het cholesterolgehalte op peil brengen in restaurant Le Salsifis. Een niet zo grote, aangename eettent in Beveren, waar Kristof Stevens en Evy Goossens zeer goeie kwaliteit voor een erg treffelijke prijs serveren. We aten, na een paar heerlijke amuses-gueules, onder andere tarbot en ’carrillera’, moes van broccoli en sabayon van morilles, en hertenkalf, crème van pastinaak, en gedroogde en gebakken schorseneer, en een toetje van toffee, hazelnootroomijs, peer en chocolade. Het uurtje terugrijden deed ik met Johann Johannsson's Fordlandia in mijn oren. Muziek uit Sigurrosland om bij weg te glijden naar verre oorden waar het rustig zonnig is, en de blaren van de bomen zachtjes ruisen, terwijl je heel voorzichtig het blad van het boek waarin je bent verzonken omdraait en de aangename dikte ervan tussen je vingers voelt... Luister maar...

Twee aanraders dus, deze keer. Eten en muziek. Wat wil een mens meer. En, by the way, meneer Johannsson (foto) komt naar het STUC in Leuven, heb ik net gelezen. In februari. Volgend jaar.

Eureka!

Ik had er vroeger al naar gezocht, maar de zoektocht opgegeven wegens 'te lomp', maar nu heb ik er toch eentje op de kop kunnen tikken, zij het allerminst voor een prikje. Het is een ergonomische portable pc-houder. Ik krijg altijd een wee gevoel in mijn maag bij de term ergonomisch. Doet me denken aan 'speciale schoenen', zo van die hele dikke blinkende zwarte, met hoge zolen. Nee. Ik was op zoek naar een scherm, omdat enkele uren achter de pc stilaan een marteling zijn geworden voor mijn vege lijf. Op mijn vruchtloze omzwervingen om een Apple-scherm te vinden dat ik aan mijn Dell kon koppelen, ben ik uiteindelijk beland bij dit standje van Bakker Elkhuizen, waar ik niet alleen mijn pc op een elegante manier in kwijt kan, maar bovendien mijn papier netjes voor me op de stand kan leggen. Het prijskaartje viel heel erg tegen (zo'n slordige €160. Ik deelde dit door de prijs van een beurt bij de osteopaat en kwam aan een paar behandelingen). En nu maar hopen dat mijn rug en nek dit ook ok vinden.

Day off, off day...

Gisteren was balen. Het was geleden van toen de dieren nog spraken dat ik samen met L. een dag vrij had. We zouden de kids naar school brengen en dan naar de stad, een koffietje, wat kerstinkopen doen, een platte televisie kiezen, een scherm voor de portable halen, wat lekkers gaan eten. Tot we om vier uur 's nachts werden gewekt door het gehuil van S., die even later de boel onderkotste. En opnieuw. En nog es. Met één gulp zurige brei was ons dagje vrij naar de haaien. Thuisblijven dan maar. Misschien kon ik ondertussen wel een scherm voor de pc halen? Toch maar even bellen of zo'n Apple scherm past op mijn portable. 'Als je portable recent is, dan is er geen probleem, meneer, maar we hebben ze niet in voorraad'. 'Geen probleem, bedankt'. Even een andere dealer zoeken... en de auto in voor een lange rit naar Hasselt. 'Jazeker meneer, die schermen hebben we in voorraad' 'Ze passen toch zeker op deze pc?' 'Ah, nee, meneer, daarvoor moet ge een andere aansluiting hebben', zong de man. Ik kon hem moeiteloos de Limburgse strot omdraaien. Onverrichterzake de lange rit terug. Thuisgekomen was er telefoon. Het ziekenhuis. Toch wel een noodsituatie, dus maar beter vertrekken. Op de weg terug aanschuiven omdat een geblondeerde dame met een veel te grote defecte wagen de ring versperde, en dan het frietkraam overvol. 'Nee, dat kan ik er niet meer bijhebben.' 's Avonds in slaap gesukkeld voor de bijzonder mooi gefotografeerde (elk beeld zit tot in de kleinste details goed), maar voor een off-day net iets te trage prent 'The banishment' (Zvyagintsev, 2007), waarin een mooie vrouw haar man vertelt dat ze zwanger is, en dat het kind het zijne niet is....